Ocena brak

Gatunki publicystyczne - Felieton

Autor /boguslaw Dodano /08.04.2011

Felieton ma najczęściej swoje stałe miejsce w gazecie i jest pisany przez jedną osobę, zdarza się, że nawet kilkadziesiąt lat (np. Stefan Kisielewski pu­blikował felietony w „Tygodniku Powszechnym55 przez 30 lat). Felieton ma nie tylko stałe miejsce - w okresie Polski Ludowej najczęściej była to ostat­nia strona tygodnika społeczno-kulturalnego (dziś ten układ zachowuje je­szcze jedynie „Tygodnik Powszechny”), rubryka felietonu ma także stały ty­tuł, np. „Widziane z góry,Kuchnia Polska,Z góry na dół”. Felieton spo­śród innych gatunków publicystycznych wyróżnia więc cykliczność ukazy­wania się, wyrazistość autorskiego stylu (choć autor czasami ukrywa się za pseudonimem czy kryptonimem) i związany z tym subiektywizm ujęcia po­ruszanych tematów.

Swoistą cechą wypowiedzi felietonowej jest jej ostentacyjna nieoficjalność, prywatność sądów, eksponowanie podmiotu autorskiego, zabierającego (rzekomo) głos wyłącznie we własnym imieniu, nawiązującego z czytelnikiem familiarny dialog. Te cechy felietonu czynią zeń doskonałe narzędzie perswazji, niekoniecznie jawnej i bezpośredniej, lecz raczej ukrytej, ale bardzo sku­tecznej - choćby ze względu na długotrwałość oddziaływania. Dobry felieto­nista bardzo przysługuje się redakcji - nawiązuje bowiem i utrwala związki komunikacyjne pomiędzy gazetą a czytelnikami.

Tematyka felietonu jest właściwie nieograniczona, choć tekst taki powi­nien nawiązywać do spraw aktualnych i realiów bliskich czytelnikom. Felie­tonista ma prawo pisać bardzo osobiście, emocjonalnie i tendencyjnie. Mo­że być w swych sądach niesprawiedliwy, prowokatorski. Może być surowym krytykiem, znawcą jakiegoś bardzo szczegółowego zagadnienia, płomiennym rzecznikiem jakiejś sprawy. Felietony często są zaprawione żartem, szyder­stwem, ironią, ale i powagą, mogą być emfatyczne i prześmiewcze.

Felieton musi być błyskotliwy. Właśnie w felietonie dziennikarz może w stopniu najwyższym wykazać się opanowaniem literackiego aspektu war­sztatu i zastosować każdy z omówionych w rozdziale I sposobów organizacji tekstu. Styl i język felietonu nie jest w zasadzie ograniczony rygorami jed­norodności i poprawności. Może to więc być soczysty język potoczny, styli­zacja historyczna, gwarowa, środowiskowa, a nawet postmodernistyczne po­mieszanie stylów.

Podobne prace

Do góry