Ocena brak

Galileo Galilei (1564 - 1642)

Autor /Miecio Dodano /13.07.2011

Urodził się w Pizie, studiował medycynę, a później matematykę, od 1589 r. był profesorem w Pizie oraz Padwie. Główne zdobycze naukowe, które uczyniły go ojcem nowożytnej mechaniki i astrofizyki polegały na odkryciu prawa spadania w 1602 r., skonstruowaniu teleskopu, sformułowaniu 1583 r. prawa ruchu wahadła, zbudowaniu wagi hydrostatycznej w 1586 r., odkryciu w latach 1609-1611 góry na Księżycu; 4 satelity Jowisza, faz Wenus oraz przepowiadanych przez Kopernika plam na Słońcu. Był zwolennikiem teorii kopernikańskiej, mimo,  że w 1616 r. Trybunał Inkwizycji zabronił głoszenia teorii heliocentrycznej. W 1632 r. opublikował  Dialog o dwu głównych układach Świata. Praca ta w 1633 r. została zakazana, a sam autor oskarżony o herezję. Uniknął kary dzięki temu, że wyrzekł się swego sytemu.   

Był empirystą i racjonalistą. Powiadał,  że samo nagromadzenie doświadczeń nie stanowi jeszcze nauki; dane z doświadczenia muszą być poddane racjonalnemu opracowaniu. Uważał,  że nauka winna posługiwać się analizą i syntezą, tzn. każde zjawisko należy rozłożyć na takie elementy, które dadzą się zbadać, zmierzyć (a daje się zmierzyć kształt oraz ruch) i odtworzyć drogą syntezy.     

Rozwijał przyrodoznawstwo matematyczne, w którym formułował zdania hipotetyczne i egzystencjalne, empiryczne. Przestrzegał przed subiektywnością wrażeń zmysłowych. Twierdził, że nauka winna zajmować się poznawaniem niektórych cech i właściwości rzeczy; a nie jak to robiono  dotychczas, odszukiwaniem jakiejś istoty, natury rzeczy. Pisał:  „albo staramy się na drodze spekulacji wniknąć w prawdziwą, wewnętrzną istotę przyrodzonych substancji, albo zadowalamy się poznaniem niektórych ich cech i właściwości. Pierwsze uważam za przedsięwzięcie równie beznadziejne wobec najbliższych, ziemskich substancji, jak i wobec najdalszych, niebieskich. Jeśli natomiast chcemy zadowolić się ustaleniem określonych cech, to możemy mieć pełną nadzieję powodzenia, zarówno co do najdalszych ciał i zjawisk, jaki i co do tych, które leżą tuż przed naszymi oczami”.    

Prawda naukowa powinna odpowiadać wszystkim zjawiskom. Było to zupełnie nowe podejście do problemu nauki, przesunięcie punktu ciężkości z poszukiwania istoty rzeczy na formułowanie praw rządzących zjawiskami; praw przyczynowych, a nie jak dotąd - celowościowych. 

Podobne prace

Do góry