Ocena brak

FUNKTOR

Autor /Boleczest Dodano /02.10.2012

(łac. functio czynność), w logice wyrażenie
niesamodzielne, które wraz z wyrażeniami składowymi zw.
j e go argumentami (zdania, nazwy, f.) tworzy zwrot bardziej
złożony; w znaczeniu szerszym f. obejmuje także —» predykaty;
f. czasem zw. jest też — o p e r a t o r e m .

F. dzieli się w zależności od składniowej (syntaktycznej)
—» kategorii tworzonego wyrażenia na zdaniotwórcze, np.
„Jan jest s t u d e n t e m " , nazwotwórcze - „zdolny / pracowity"
i funktorotwórcze - „bardzo wysoko", a w zależności od
posiadania (lub nie) —» ekstensjonalności na ekstensjonalne
(prawdziwościowe), tworzące wraz z argumentami wyrażenie
o —> denotacji zależnej jedynie od denotacji wyrażeń składowych,
i nie-ekstensjonalne (intensjonalne, nieprawdziwościowe),
np. „wierzę, ż e " , tworzące wyrażenia o denotacji zależnej
także od treści wyrażeń składowych; w matematyce i w
metodologii używa się terminu f. także w in. znaczeniach.

 

K. Ajdukicwicz, Die syntaktische Konnexität. SPI) 1(1935) 1-27 (O spójności syntaktycznej. w: Język i poznanie, Wwa 1965, I 222-242); tenże. Związki składniowe między członami zdań oznajmujących. SF 6( 1960) z. 6. 73-87; L. Borkowski. Logika formalna. Wwa 1970. 19772: W.N. Renhardt, Necessity Predicates and Operators. Journal of Philosophical Logic 9( 1980) 437-451.

Podobne prace

Do góry