Ocena brak

FUNCJA PAŃSTWOWO – PUBLICZNĄ PARTII POLITYCZNYCH

Autor /Ziemowit Dodano /18.07.2011

Zdobycie poparcia znacznej części elektoratu otwiera partii drogę do bezpośredniego udziału w państwowym procesie decyzyjnym, co umożliwia jej pełnienie funkcji państwowo – publicznej. Kontrolując określoną liczbę mandatów w parlamencie liderzy partyjni dążą do przechwycenia funkcji rządowych, czyli zapewnienia sobie udziału w procesie formowania gabinetu.

Partia, która odniosła sukces w wyborach, dąży do maksymalizacji korzyści w procesie tworzenia gabinetu, co z reguły oznacza zapewnienie sobie kontroli nad określonymi ministerstwami, ważnymi z punktu widzenia „partyjnych” założeń programowych, na których realizacji partii szczególnie zależy. Szczególną wartość dla partii ma zwłaszcza pozycja premiera jako szefa rządu. Jeżeli partia jest w stanie stworzyć jednopartyjny gabinet, a w dodatku dysponuje absolutną większością w parlamencie, to jej liderzy posiadają znaczny zakres swobody w kształtowaniu polityki państwa i obsadzaniu stanowisk publicznych.

Jeżeli dominuje formuła rządów koalicyjnych, to fakt ten nakłada na liderów partyjnych ograniczenia, zmuszając do miarkowania swoich żądań i przystosowania się do „obowiązującego” mechanizmu negocjacyjnego. W grze politycznej na arenie przetargów koalicyjnych uczestniczą aktorzy o dość zróżnicowanym potencjale politycznym, oraz dysponujący określonym katalogiem preferencji co do możliwych i oczekiwanych rozstrzygnięć. Pojawiają się partie inicjujące z silniejszym poparciem wyborczym, stanowiące jądro koalicji i z reguły obsadzające najbardziej eksponowane stanowiska ministerialne oraz partie dopełniające o słabszym poparciu, które mogą przystąpić do koalicji, jeśli zostaną zaproszone przez inicjujące.

Do góry