Ocena brak

FRANCISZKANIE, Bracia Mniejsi, Ordo Fratrum Minorimi (OFM) - ZGROMADZENIA i WSPÓLNOTY ZAKONNE

Autor /Heg Dodano /28.09.2012

Przeważnie laickie (choć także kapłańsko-laickie) na prawie
pap. lub d i e c , oparte na ustawodawstwie franciszkańskim
i formowane wg duchowości franciszkańskiej; także stow,
lub pobożne związki kat. (—» zakony trzecie) oraz wspólnoty
anglik, i ewangelickie:

° f. pokutnicy, bracia pokutnicy św. Franciszka, Broeders
P e n i t e n t e n van den heilig Vader der Franciscus, laickie
zgrom, na prawie d i e c , zał. 1715 w Eindhoven k. Antwerpii
przez Daniela de Brouwer (1674-1745), P e t e r a Teurlinga i Pet
e r a Moeskopsa w celach charytatywnych (1722 przenieśli się
do H a n d e l ) ; 1736 uzyskali pozwolenie na noszenie h a b i t u tercjarskiego;
wydarzenia społ.-polit, przełomu XVIII i X I X w.
spowodowały niemal zupełne wygaśnięcie wspólnoty, która
reaktywowała się 1830 w Handel, uzyskując 1843 zatwierdzenie
władz cywilnych; 1848 przeszli pod duchową opiekę
kapucynów (1905 zostali do nich agregowani); aktualizując
w ramach odnowy posoborowej swe zadania podjęli opiekę
nad chorymi psychicznie i alkoholikami (1968 przejęli 6 instytutów
tzw. Daniel de Brouwerstichting); 1975 liczyli 88
braci i 10 domów zak. (2 poza Holandią); d om gen. w Tilburgu;

° bracia f. Trzeciego Zakonu Regularnego w Mount
Bellew, Franciscan Brothers of the Third Order Regular,
Mount Bellew, laickie zgrom, na prawie p a p . , zał. 1818 w
Mount Bellew k. Dublina przez abpa Olivera Kelly i Chrystophera
Bellewa (właściciela posiadłości); 1830 przeszli pod
jurysdykcję ordynariusza Tuam; 1918 wszystkie domy irl. złączono pod wspó/nym przełożonym gen. nadając im 1938
zatwierdzenie p a p . ; 1980 liczyli 90 braci i 12 domów w Irlandii,
Nigerii i Stanach Z j e d n . ; d om gen. w Mount Bellew;

° bracia św. Franciszka od uprawy ziemi, Frères agriculteurs
de saint François d'Assise, zgrom, laickie na prawie
d i e c , zal. 1839 przez Gabriela Deshayesa w Saint-Genis-de-
-Saintonge (diec. La Rochelle) w celu wychowywania i nauczania
(zwł. w zakresie uprawy roli) młodzieży męskiej;
zatwierdzeni 1854 przez władze cywilne zostali 1863 afiliowani
do Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka;
1891 złączono ich (17 braci w 3 ośrodkach) z salezjanami;
nieakceptujących fuzji władze cywilne rozproszyły;

° f. bracia Krzyża św. (—» krzyż Chrystusa I V ) ;

° bracia miłosierdzia, Frati della carità, bracia szarzy,
Frati bigi, laickie (od 1872 laicko-kapłańskie) zgromadzenie
zak. na prawie d i e c , zał. 1859 w Neapolu przez Ludwika
z Casorii (Arcangelo Palmentieri) OFMRef w celach charytatywnych
(szczególnie w celu opieki nad chorymi tercjarzami);
1872 otrzymali dekret pochwalny, a 1896 ostateczne
zatwierdzenie; nosili szare habity (stąd nazwa) i stosowali
regułę III zakonu (pap. Leona X z 1521) oraz regulamin
zredagowany przez założyciela; pełnili różne dzieła charytatywne
(szkoły i sierocińce), a 1862 włączyli się także w mis.
działalność Kościoła w Afryce; 1872 zaczęto święcić k a p ł a n ó w
(byli przeważnie przełożonymi), co stopniowo zmieniło char
a k t e r wspólnoty; cel zbieżny z założeniami in. wspólnot
franciszkańskich nie gwarantował wystarczającej liczby powołań
(1950 liczyli 10 domów i 81 zakonników) i spowodował
1967 włączenie ich do franciszkańskiej prow, pod wezw.
Najśw. Serca Jezusa; 1972 wspólnotę liczącą 29 zakonników
władze kośc. skasowały;

° bracia f. św. Wincentego a Paulo, Franciscan Brothers
of Saint Vincent de Paul, mis. zgromadzenie na prawie d i e c ,
wyłonione ok. 1860 z konfraterni Niepokalanego Poczęcia
NMP z inicjatywy Luigi Piccinellego w wikariacie apost.
Kolombo (Sri Lanka) w celu nauczania młodzieży; 1891
otrzymali zatwierdzenie, a 1910 agregację do braci mniejszych;
1949 członkowie używający języka tamilskiego utworzyli
frakcję franciszkanów braci Maryi (—> franciszkanie VI
19°); 1975 liczyli 35 braci pracujących w 3 diec. (Kolombo,
Czilaw i Galla) Sri Lanki; d om gen. w Maggonie;

° ubodzy bracia św. Franciszka (—» bracia ubodzy św.
Franciszka);

° słudzy NMP św. Franciszka (—» bracia
słudzy Maryi Niepokalanej);

° bracia misjonarze św. Franciszka, Kongregation der
Missionsbrüder des heiligen Franziscus von Assisi, mis.
zgromadzenie na prawie p a p . , zał. 1895 w Lahaurze przez
bpa Goffreda Pelckmansa OFMCap (zm. 1904) i H e r m a n n a
Moritza (zm. 1942) w celu wspomagania duszpasterstwa mis.;
1921 otrzymali dekret pochwalny, a 1932 ostateczne zatwierdzenie;
powołania rodzime zapewniły dynamiczny rozwój
wspólnoty (1932 mieli domy w 20 diecezjach Indii); w czasie
II wojny świat, usunięto misjonarzy niem., którzy założyli
placówki w Paragwaju; w kręgu swego oddziaływania wprowadzili
stały —» d i a k o n a t ; 1983 liczyli 293 braci w 47 domach;
dom gen. w Bombaju;

° f. z Villagarcia de la T o r r e , Franciscanos de Villagarcia,
laickie zgrom, na prawie d i e c , zał. 1906 w opuszczonym
przez —» mercedariuszy klasztorze w Villagarcia (diec.
Badajoz) w celu pełnienia dzieł charytatywnych; wspólnota
nie rozwinęła się licząc 1950 tylko 5 członków;

° bracia czuwający, Veilleurs, protest, wspólnoty trzeciego
zakonu św. Franciszka, zainicjowane 1923 w Paryżu
przez pastora Wilfreda Monoda (1867-1943) w celu ożywienia
pobożności protest, ideałami franciszkańskimi; członkowie
wspólnot codziennie odmawiają —» błogosławieństwa
ewangeliczne, w piątki czytają fragmenty Pisma św. i recytują
—> Pieśń słoneczną, w niedzielę uczestniczą w kulcie pubi.,
na początku każdego roku odnawiają przyrzeczenia chrztu
Św.; podkreślają znaczenie świadectwa życia;

° f. św. Józefa, Franciscan Familiars of Saint Joseph,
mis. zgromadzenie kaptańsko-laickie na prawie d i e c , zał.
przez Adalberta Fleischera w Mariannhill (Republika Pd.
Afryki) w celu wspomagania dzieł mis., uformowali się w
kręgu oddziaływania misjonarzy z Mariannhill; 1928 agregowani
do braci mniejszych, 1971 liczyli 33 członków i 2 domy
w diec. Mariannhill, gdzie znajduje się d om generalny;

° bracia misjonarze kresowi trzeciego zakonu św. Franciszka
(—» bracia misjonarze kresowi);

° f. bracia św. Pawta
(—» Paweł Apostoł V);

° f. bracia św. Józefa (—> bracia
św. Józefa);

° f. misjonarze Najśw. Serca (—» Serce Jezusa
V ) ;

° samarytanie św. Franciszka (—* bracia samarytanie
św. Franciszka z Asyżu);

° bracia f. od Najśw. Sakramentu, Franciscan Brothers
of the Blessed Sacrament, mis. zgromadzenie laickie na
prawie d i e c , zał. 1937 w celu szczególnej czci Najśw. Sakramentu
i wspomagania duchowieństwa w Dżhansi (Indie)
przez kapucynów, którym powierzona była prefektura a p o s t . ;
1948 otrzymali zatwierdzenie; 1970 liczyli 27 braci w 1 wspólnocie
w Dżhansi;

° f. bracia Maryi, Franciscan Brothers of Mary, mis.
zgromadzenie laickie na prawie diec. ukonstytuowane 1949
przez oddzielenie się od członków używających języka syngaleskiego
w zgrom, braci św. Wincentego a Paulo (—» franciszkanie
VI 6°);

° f. bracia Chrystusa Króla, Franciscan Brothers of
Christ the King, stow, pobożne zainicjowane 1961 w Davenport
(Iowa, Stany Z j e d n . ) , gdzie 1976 pracowało (głównie
w szkolnictwie) 7 braci;

° f. z Taizé, Communauté Frères Mineurs de Taizé,
kilkuosobowa grupa f. we wspólnocie ekum. Taizé powstała
1965 z inicjatywy Rogera Schutza, zaaprobowana przez kard.
A. Ottavianiego w celu ubogacania wspólnoty ekum. duchowością
franciszkańską i świadectwem życia (modlitwa, praca,
pojednanie i j e d n o ś ć ) ; oprócz k o n t a k t ów ze wspólnotą ekum.
uczestniczą w kat. życiu par. i duszpast. diecezji, odprawiając
na miejscu codziennie koncelebrację eucharyst. dla odwiedzających
Taizé katolików;

° f. bracia Dobrej Nowiny, Franciscan Brothers of
the G o o d News, eremicki ruch w amer, zakonach żebrzących,
zainicjowany 1970 w archidiec. nowojorskiej, zmierzający do
harmonijnego łączenia kontemplacji z aktywnym duszpasterstwem;
stosując Franciszka regula pro eremitoriis (zatwierdzona
przez pap. Honoriusza III) wznoszą w lasach
eremy, w których przebywają część roku, pozostały czas
poświęcając duszpasterstwu, zwł. przepowiadaniu słowa
Bożego wśród młodzieży; poddani są jurysdykcji ordynariusza
diec. Springfield (Massachusetts), gdzie znajduje się
centrala ruchu;

° bracia mniejsi odnowieni, Frati Minori Rinnovati,
kapłańsko-laicka wspólnota zak. na prawie d i e c , eryg. 1972
przez ordynariusza archidiec. Monreale (Sycylia) z braci
mniejszych i kapucynów, pragnących zachować pierwotną
regułę św. Franciszka z Asyżu (1223) wraz z jego Testamentem;
nawiązując do ideałów obserwanckich dają świadectwo
radykalnego ubóstwa, pokuty i kontemplacji; kapłani pracują
w duszpasterstwie par., bracia są katechetami; liczą
ok. 20 członków w 3 domach (Corleone - siedziba centralna,
Palermo, N e a p o l ) ;

° bracia mniejsi misjonarze, Frades Menores Missionaries,
wspólnota zak. na prawie d i e c , eryg. 1973 w Ponta
Grossa (Parana, Brazylia) przez bpa Geraldo Micheletto
Pellanda dla kapucynów i braci mniejszych, którzy na mocy
indultu pap. oddzielili się od swoich zakonów, pragnąc zachować
regułę św. Franciszka (1223) i Testament, żyjąc w
surowej ascezie i ubóstwie; kapłani pomagają proboszczom,
a w razie braku duchowieństwa diec. prowadzą parafie;
liczą ok. 20 członków; siedziba centralna w Ponta Grossa;

° bracia f. Białego Krzyża, Hermanos Franciscanos
de Cruz Blanca, mis. zgromadzenie laickie zał. w Tangerze (pn. Maroko) przez Isidora Lezeano G u e r r e w celu opieki
nad nieuleczalnie chorymi; kanonicznie zatwierdzeni 1975;
liczyli 13 braci w 9 wspólnotach; d om gen. w Ceucie (Hiszp.
Afryka P n . ) ;

° bracia f. pojednania, bracia jedności, Franciscan Friars
of the Atonement, anglik, wspólnota zal. 1898 przez Paula
J.F. Wattsona w Graymoor (stan Nowy J o r k ) ; po konwersji
założyciela zaaprobowani przez pap. Piusa X j a k o zgromadzenie
zak. na prawie diec. pod opieką braci mniejszych;
1951 otrzymali dekret pochwalny, a 1960 ostateczne zatwierdzenie;
jako wspólnota anglik, posiadali zaledwie kilka
domów w Stanach Z j e d n . , Kolumbii i Kanadzie; po uzyskaniu
statusu zgrom, katolickiego założyli swe domy we Włoszech
(1945), Japonii (1948), Anglii "(1955) i Brazylii (1964).
Stanowią wspólnotę kapłańsko-laicką, formowaną na duchowości
franciszkańskiej o charakterze ekum., działającą w
ośrodkach chrzęść, (niekoniecznie k a t . ) ; w Garison wydają
ekum. czasopisma - miesięcznik „The Lamp" (od 1903)
i kwartalnik „ U n i t a s " (od 1949); 1981 liczyli 32 domy i 199
członków (129 kapłanów); dom gen. w Rzymie; są inicjatorami
Ligi Modlitwy o jedność, którą 1956 pap. Pius XII
zatwierdził kanonicznie;

° Ewangelicka Konfraternia Franciszkańskiego Naśladowania
Chrystusa, Evangelische Franziskanerbruderschaft
der Nachfolge Christi, ewang. wspólnota tercjarska (dla
mężczyzn i kobiet) zał. 1927 przez Friedricha Heilera w
Marburgu (RFN) w celu realizowania we współcz. warunkach
ideałów franciszkańskich, zwł. miłości, ubóstwa i radości;
wspólnoty lokalizowane w dużych ośrodkach miejskich RFN
i NRD, współpracują z Evangelisch-Ökumenische Vereinigung
i anglik, wspólnotami franciszkańskimi; organizują
pielgrzymki do sanktuariów franciszkańskich we Włoszech;
główne siedziby w Marburgu i Berlinie;

° Braterska Wspólnota św. Franciszka, zgrom, zakonne
na prawie d i e c , eryg. 1984 w Sztokholmie przez bpa Huberta
Brandenburga; wywodzi się z zał. 1973 luterańskiej
wspólnoty Szwedzkiego Kościoła Luterańskiego, której
członkowie (po konwersji na katolicyzm) przekształcili się
w kat. zgromadzenie zak. oparte na regule Trzeciego Z a k o n u
i formujące się na duchowości franciszkańskiej; działają
w ruchu ekum. ; d om główny w Sztokholmie.

 

W.T. Becx. Geschiednis der Congregane van de Broeders Penitenten van Assisi, Bussum 1917; Heimbucher II; P.E. Kurten, Ordensleben im Protestantismits der Gegenwart unter besonderer Berücksichtigung franziskanischen Gestaltungen. AFrH 31(1938) 235-275; The Franciscan Brothers of the Third Order Regular in Ireland. America and Nigeria. Galway 1943; A. Stolz, Das heilige Feuer. Katholischen Missionsarbeit in Indien. Düdingen 1953; P.F. Biot, Communautés protestantes, la renaissance de la vie régulière dans le protestantisme continental. P 1961; L. Praeger, Frei für Gott und die Menschen. Evangelische Bruder- und Schwesternschaften der Gegenwart in Selbstdarstellungen. St 1959. 19642; Annuarium Ordinis Fratrum Minorum IV, Q 1968; J.M. Paupert, Taizé et l'Eglise de demain, P 1967 (Taizé i Kościół jutra, Wwa 1969, 159-163); G. Rocca, F. Rizzoli, G. Pettinati i in., DIP IV 511-512 , 617-620, 624 , 665-666 , 671-675 , 689-691, 701, 752-753, 821-822, 839; AnPont 1986.

Podobne prace

Do góry