Ocena brak

FRANCISZEK I (12 II 1768 - 2 III 1835), ostatni cesarz rzymsko-niem., pierwszy cesarz Austrii

Autor /Cecylllllll Dodano /11.06.2013

Ur. we Florencji, był najstarszym z 16 dzieci w.ks. Toskanii, przyszłego cesarza Rzeszy Niemieckiej Leopolda II. Sprowadzony w 1780 do Wiednia przez cesarza Józefa II, wychowywał się pod kierunkiem konserwatywnego arystokraty, hr. Collore-do. Sam skrajny konserwatysta, wróg rewolucji i reform, opierający się na służbach policyjnych i cenzurze. Wstąpił na tron cesarski w 1792 jako Franciszek II. W 1804 przyjął tytuł cesarza Austrii, co było reakcją na koronację Napoleona.

Po rozpadzie Rzeszy Niemieckiej 6 VIII 1806 złożył koronę Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego i od tej pory był już tylko cesarzem Austrii jako Franciszek I. Zdecydowany wróg Francji, zwłaszcza od czasu, gdy na szafocie zginęli Ludwik XVI i ciotka F., Maria Antonina. Uczestniczył we wszystkich niemal antyfranc. koalicjach lat 1792-1809.

Sam nigdy nie dowodził, chociaż pa-rokrotnie towarzyszył armii. Sprawy wojsk, powierzył młodszym braciom, arcyks. Karolowi i Janowi, dyplomację natomiast Mettemichowi. Doznał wielu klęsk i upokorzeń, utracił Belgię, ziemie nad Renem, płn. Włochy, Tyrol i Nową Galicję. W 1810 zgodził się na małżeństwo swej córki Marii Ludwiki z Napoleonem, a w 1812 wystawił posiłkowy korpus do walki z Rosją. Sytuacja zmieniła się latem 1813, kiedy znowu przeszedł na stronę sprzymierzonych.

W początkach kongresu wiedeńskiego myślał o powierzeniu tronu Francji synowi Napoleona, małoletniemu królowi Rzymu, który był jego wnukiem, z Marią Ludwikąjako regentką. Koncepcja ta jednak upadła. W 1815 odzyskał płn. Włochy. Był jednym z filarów Św. Przymierza.

Podobne prace

Do góry