Ocena brak

Francisella tularensis

Autor /makumba Dodano /23.05.2014

Powoduje chorobę (tularemię) występującą endemicznie w Eurazji i Północnej Ameryce. Charakterystyczna jest dla terenów wiejskich, gdyż źródłem bakterii są małe gryzonie. Do zakażenia dochodzi w wyniku kontaktu ze skażoną wodą, glebą czy żywnością, ewentualnie w wyniku inhalacji zakaźnych aerozoli lub ugryzienia przez owady (kleszcze, gzy).

Francisella tularensis jest Gram-ujemną pałeczką, nie wytwarzającą spor, wrażliwą na działanie środków chemicznych (patrz podrozdział „Pozostałe pałeczki Gram-ujemne” w rozdziale „Bakteriologia szczegółowa”). Pomimo braku otoczki przeżywa wiele miesięcy w niskich temperaturach. Wyróżnia się dwa podgatunki: F. tularensis tularensis - wysoce zakaźny i zjadliwy (Ameryka Płn.) i F. tularensis palaearctica - mniej zjadliwy (Europa i Azja). W USA i byłym ZSRR uzyskano wysoce zjadliwe szczepy oporne na streptomycynę.

Zakaźnośe Francisella tularensis jest wysoce zakaźna, gdyż zakażenie może wywołać już 50 komórek bakteryjnych. W zależności od miejsca wniknięcia bakterii wyróżnia się kilka postaci tularemii: wrzodziejąco-węzłową, węzłową, oczno-węzłową, anginową, płucną i trzewną.

Diagnostyka! Diagnostyka mikrobiologiczna oparta jest głównie na szybkich testach serologicznych. Francisella tularensis nie rośnie na większości zwykłych podłoży laboratoryjnych.

Leczenie i profilaktyka’ Lekiem z wyboru jest streptomycyna, stosowana średnio przez 10 dni. Zapobieganie polega na systematycznej deratyzacji unikaniu kontaktów z chorymi zwierzętami. U osób narażonych zawodowo na zakażenie stosowana jest atenuowana szczepionka.

 

Podobne prace

Do góry