Ocena brak

Formy postępowania terapeutyczno - wychowawczego - Wczesna, rozwinięta diagnoza i interwencja

Autor /Serafin Dodano /01.09.2011

Poczęcie życia ludzkiego należy rozpatrywać w wielu aspektach:

a) or­ganicznym, biologicznym, prokreacyjnym, genetycznym, prenatalnym;

b) moralnym, godnościowym, emocjonalnym.

Coraz częściej akt poczęcia w fazie przed biologicznej, jaką jest szczególne spotkanie dwojga ludzi odmiennej płci, którzy ze względu na swą duchową, fizyczną (zmy­słową) i emocjonalną bliskość zamierzają w perspektywie wspólnego rodzin­nego życia zadbać o swoje potomstwo. Świadomość odpowiedzialnego ro­dzicielstwa polega na wieloaspektowym rozpatrywaniu prokreacji w płaszczyźnie medycznej, filozoficznej, psychologicznej, ekonomicznej, demo­graficznej i socjologiczno-kulturowej.

Współczesne formy kultury świadomego rodzicielstwa przywiązują szczególne znaczenie do prebiologicznej fazy poczęcia, zmierzają do zastą­pienia rodzicielstwa jako daru czy zdarzenia losowego perspektywą rodzi­cielstwa oczekiwanego, pożądanego, wynikającego z własnej woli obojga rodziców. Rodzicielska odpowiedzialność jest jednym z ważnych przejawów wartości życia kobiety i mężczyzny obdarzonych wolnością, rozumem, mi­łością oraz możliwością przejawiania ich w czynie. Akt wartościowania rodzicielstwa wymaga więc łączenia świadomości i zaangażowania, tym bardziej kiedy jednostka sama, świadomie chce spełniać te wszystkie ocze­kiwania, które wynikają z pełnej ąfirmącji dziecka jako osoby i wszystkich wartości oraz obowiązków z nim związanych.

Z praktyki codziennego życia wiadomo, że niewielu spośród przyszłych rodziców przygotowuje się do poczęcia dziecka, odbywa badania lekarskie, genetyczne, aby mieć świadomość istniejących bądź potencjalnych zagrożeń. Rzadko uświadamiane jest znaczenie psychohigieny życia bezpośrednio przed poczęciem, wpływu jakości materiału genetycznego rodziców na zdrowie biologiczne oraz psychiczne zarodka i płodu.

Rozwój psychiczny dziecka nie rozpoczyna się w momencie narodzin, ale już w okresie prenatalnym. Dzięki medycynie i psychologii prenatalnej wiadomo, że płód odbiera różnego rodzaju stymulację i reaguje na nią określonym zachowaniem, przeżywa też różnorodne stany emocjonalne, a wśród nich strach w sytuacjach zagrożenia zdrowia i życia. Niepomyślne zdarzenia (np. choroby, niedotlenienie, ból, chroniczny stres przeżywany przez matkę itp.) mogą spowodować utorowanie się w układzie nerwowym reakcji lękowych i źle zapisać się w pamięci dziecka. Mogą one mieć wpływ na funkcjonowanie noworodka, a w przypadku biologicznego uszkodzenia dziecka przed lub po urodzeniu się czynniki te mogą pogłębić patologię jego funkcjonowania. Już w okresie prenatalnym możliwa jest też stymulacja pozytywna, która zmierza do odczuwania przez dziecko zadowolenia z odbieranych bodźców wewnętrznych i zewnętrznych, co ma olbrzymie znaczenie dla jego dalszego rozwoju.

W opiece i wychowaniu każdego dziecka z ryzykiem rozwojowym, zagrożonego chorobą, dysfunkcjami i wadami fizycznymi, nie ma gotowych zasad postępowania praktycznego. Wynikają one z ciągłej refleksji, siły woli oraz nietypowych, długotrwałych poświęceń i spełnień służących zdrowiu dziecka oraz jego rozwojowi. Z tych względów tak bardzo potrzebna jest wczesna profilaktyka i diagnoza zaburzeń rozwojowych w celu zrozumienia ich istoty i etiologii mechanizmów rozwoju człowieka.

Sama „diagnoza" nie pozwala przewidywać:

  • zapotrzebowania na usługi medyczne (National Adyisary Mental Health Councli 1993)

  • czasu trwania hospitalizacji (McCrone and Phelan, 1994)

  • poziomu koniecznej opieki medycznej (Sums, 1991)

  • rezultatów hospitalizacji (Rabinowitz et al., 1994)

  • możliwości otrzymania świadczeń z tytułu niepełnosprawności (Manssel etal 1990 Seeal and Choi, 1991, Basset and Reger, submitted)

  • poziomu funkcjonowania w pracy (Gatchel et al. 1994, Massel et al. 1990) i

  • ntegracji społecznej (Ormel et al. 1993)

Z przeglądu literatury z zakresu diagnostyki medycznej i pedagogicznej wynika, że model medyczny lub sama diagnoza klasyfikacyjna nie pozwala przewidzieć wielu parametrów informacji niezbędnych w planowaniu i kierowaniu służbami pomocowymi.

Jeśli jednak oprócz diagnozy weźmie się pod uwagę także dane o fun­kcjonowaniu osoby z niepełnosprawnością, wtedy możliwości przewidy­wania oraz oceny potrzeb i skutków (zob. poniżej) są pełniejsze.

Diagnoza +niepełnosprawność pozwalają przewidzieć:

  • wykorzystanie USiug medycznych (Haeper et al. 1979, Regier et al. 1985; Basset & Folste in. 1991, Von Korff et al. 1992, Ormel et al. 1993)

  • czas trwania hospitalizacji (Horn, 1990)

  • poprawę funkcjonowania po hospitalizacji (Rabinowitz et al., 1994)

  • powrót do pracy (Hlatky et al. 1986)

  • poziom funkcjonowania w pracy (Massel et al. 1990)

  • ponowne włączenie się w życie społeczne (integraq'ę społeczną) (Tatę, 1989)

Nowa klasyfikacja opracowana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) obejmuje różne sfery funkcjonowania osoby z niepełnosprawnością. Może być wykorzystywana jako narzędzie statystyczne, kliniczne, badawcze, edukacyjne, ekonomiczne lub przydatne dla celów polityki społecznej.

Podobne prace

Do góry