Ocena brak

Formy działania na rynkach zagranicznych – omów zalety i wady głównych form

Autor /Mustafa000000 Dodano /12.01.2012

Po analizie rynków zagranicznych i dokonaniu selekcji należy podjąć decyzje dotyczące wyboru formy działania na rynku zagranicznym. Uwzględnić należy przy tym zwłaszcza:

- zasoby, którymi dysponuje przedsiębiorstwo;

- możliwości przedsiębiorstwa w porównaniu do konkurentów;

- cele przedsiębiorstwa.

Formy działania na rynkach zagranicznych klasyfikowane mogą być według różnych kryteriów. Z punktu widzenia zaangażowania kapitału oraz personelu zarządzającego można je podzielić na trzy szczeble:

- handel zagraniczny i jego odmiany;

- formy kooperacji (bez udziału kapitału);

- formy koncentracji (z udziałem kapitału).

Do form kooperacyjnych bez udziału kapitału zaliczamy umowy licencyjne, franchisingu, kontrakty na zarządzanie. Partnerzy nie łączą wtedy swoich kapitałów i nie powstaje w związku z tym przedsiębiorstwo wspólne.

Formy kooperacji kapitałowej to tworzenie wspólnych przedsiębiorstw (joint ventures), tworzenie za granicą własnych przedsiębiorstw jako oddziały lub samodzielne spółki-córki.

Tworzenie fili na rynkach zagranicznych uznaje się za najbardziej zaawansowany sposób działania na takich rynkach. Odróżnić można integrację pionową wsteczną, gdy przedsiębiorstwo wchodzi na rynki własnego zaopatrzenia oraz integrację pionową wstępującą, gdy przedsiębiorstwo wchodzi na rynki zbytu.

Ryzyko podejmowane przez przedsiębiorstwo jest najmniejsze, gdy korzysta ono z eksportu pośredniego, jest duże pry stosowaniu eksportu bezpośredniego i filii handlowej za granicą, a największe w przypadku formy własnego przedsiębiorstwa na rynku zagranicznym. Kontrola, jaka może być sprawowana przez przedsiębiorstwo kształtuje się odwrotnie. Jest ona najniższa przy wyborze eksportu pośredniego i wraz z kolejnymi formami internacjonalizacji rośnie.

Do góry