Ocena brak

FOLENGO TEOFILO OSB

Autor /Lubosza Dodano /27.09.2012

Pseud. Merlin Cocai, ur.
8 XI 1491 w Mantui, zm. 9 XII 1544 w Campese k. Bassano,
p o e t a , brat Giovanniego Battisty.

Do zakonu wstąpił 1508 (przebywał kolejno w klasztorach
w Brescii, Mantui, Padwie); 1525 opuścił zakon; 1530-34
prowadził pustelniczy tryb życia na Punta Campanella, a
nast. został ponownie przyjęty do zakonu; 1538-43 był przeor
em konwentu Santa-Maria w Palermo.

F. znany jest przede wszystkim j a k o autor utworów makaronicznych
Baldus (Ve 1517), Zanitonella (Ve 1519), Orlandino
(Ve 1526) i Caos del Triperuno (Ve 1527); są one
wyrazem tendencji opozycyjnych wobec form manierystycznych
klasycyzmu dworskiego, a jednocześnie bronią środowiska
wiejskiego i tzw. marginesu społ.; zawierają liczne
elementy autobiogr.; zostały w nich zawarte pytania dotyczące
wiary i życia duchowego;

pisane były łaciną human,
o cechach klasycznych, a także potoczną, zabarwioną zwrotami
wł. (miejscami nawet trywialną trawestacją dialektu).
Mimo akcentów antyklerykalnych, twórczość F. jest g ł ę b o k o
zakorzeniona w kulturze chrzęść. (Pismo św., ojcowie
Kościoła, teologia scholastyczna, prawo kan.).

Ponadto
F. pisat liczne dzieła o charakterze ascet. i teol., m.in.
L'umanità del figliuol di Dio (Ve 1533) i Atto della Pinta
(Ve 1539).

 

G. Billanovich, Tra don Teofilo F. e Merlin Cocai, Na 1947; C.F. Goffìs,
La poesia del „Baldus", G 1950; C. Filosa, Nuove ricerche e studi su Teofilo F., Ve 1953; F. Solsano, La poesia di Teofilo F. Saggio sopra i luoghi comuni dizionario critica folenghiana, Na 1953; E. Bonora, Le „Maearonee" di Teofilo F., Ve 1957; tenże, Letteratura italiana. I minori, Mi 1961, II 987-1018.

Podobne prace

Do góry