Ocena brak

FOKOLARINI, Movimento dei Focolari

Autor /Lubosza Dodano /27.09.2012

(wł. focolare
ognisko domowe), kat. ruch międzynar. powstały we Włoszech
w okresie II wojny świat, dla ożywienia jedności w
Kościele, a także (w wymiarze ekum.) dialogu z in. religiami
i niewierzącymi; od 1962 publiczne stow, wiernych o nazwie
Opera di Maria (Dzieło Maryi).

1. G e n e z a i r o z w ó j - Inicjatorką f. jest Chiara
Lubich (ur. 1920), wokół której 1943 w Trydencie zgromadziła
się grupa dziewcząt; ich doświadczenie życia wspólnego,
o p a r t e g o na zobowiązaniu do wzajemnej miłości aż do oddania
swego życia, dało początek pierwszej wspólnocie osób
konsekrowanych, zwanej focolare, która od początku stała
się ośrodkiem ewangelicznej odnowy życia; 1947 bp T r y d e n t u
Carlo de Ferrari udzielił aprobaty pierwszemu statutowi f.;
1948 powstała w Trydencie pierwsza męska wspólnota f.; w
tym roku f. rozprzestrzenili się we Włoszech, a od lat 50-tych
poza ich granicami.

Po przystąpieniu 1948 do f. żyjącego w
małżeństwie pisarza I. Giordani (1894-1980) została sprecyzowana
forma zaangażowania się małżonków w życie wspól-
. not f. ; od 1962 tworzą się także wspólnoty kapłanów diecezjalnych,
tzw. prezbiteria. Realizowanie zadań społ. w duchu
f. przejęły powstające od 1956 kręgi osób nie składających
ślubów czy przyrzeczeń (tzw. wolontariuszy), a od 1967
zaangażowane w f. dzieci i młodzież konstytuują się w kręgach
Nowej Generacji. Wokół każdej z istniejących gałęzi
f . powstały nast. szersze ruchy: nowe rodziny, nowe społeczeństwo,
nowe parafie, ruch k a p ł . , ruch zakonników i zakonnic,
ruch młodych; celem tych ruchów jest wprowadzenie
przykazania wzajemnej miłości w życie każdego środowiska
(—» apostolat IV).

W 1958 f. nawiązali kontakty ekum.
z luteranami (od 1967 c e n t r um w Ottmaring k. Augsburga),
1966 z Kościołem anglik., 1967 z Kościołem prawosł. (przez
patriarchów Konstantynopola —» Atenagorasa I i Dymitra I ) ,
z Kościołami reformowanymi oraz ze wspólnotą w —» Taizé.
Koordynacją działalności ekumenicznej f. zajmuje się od
1960 rzym. Centro U n o ; odbywające się od 1982 doroczne
spotkania bpów - przyjaciół f. z różnych Kościołów c h r z ę ś ć ,
mają a p r o b a t ę papieża; od 1977 (z okazji przyznania Lubich
nagrody Templetona) nasilił się dialog f. z wielkimi religiami;
najściślejszy związek istnieje z buddyjskim ruchem
Rissho-Kosei-Kay; szczególną troską f. są od początku kontakty
z niewierzącymi.

Ruch f. (aprobowany od początku przez Kościół) został
1962 zatwierdzony przez pap. Jana XXIII, uzyskując status
pubi, stowarzyszenia wiernych (o nazwie Opera di Maria)
z odrębnymi statutami gałęzi męskiej i żeńskiej; ostatecznej
aprobaty udzielił f. Paweł VI, zatwierdzając 1965 statut
Rady Koordynującej, który gwarantuje jedność f.; ruch
skupia ok. 1,5 min uczestników, w tym ponad 3000 osób
tzw. konsekrowanych z ok. 150 krajów.

2. S t r u k t u r a - Troska o jedność całego dzieła, inicjowanie
i kierowanie działalnością wszystkich gałęzi f., a także
rozwijających się wokół nich ruchów o szerszym zasięgu
powierzone są Radzie Koordynującej, złożonej ze świeckiego
przewodniczącego (aktualnie Lubich), kośc. asystenta (ks.
A n t o n i o Petrilli), osób odpowiedzialnych gałęzi męskiej
i żeńskiej oraz członków wybieranych na okres 6 lat w równej
liczbie z obu gałęzi; analog, rady koordynujące istnieją
w poszczególnych strefach terytorialnych (1981 było ich 45).

3. D z i a ł a l n o ś ć - Podstawą formacji są coroczne kilkudniowe
spotkania wszystkich f. z danej strefy, zw. Mariapoli
(gr. miasto Maryi); w ciągu roku odbywają się też mniejsze
spotkania w obrębie poszczególnych gałęzi i ruchów; w
wymiarze ogólnokośc. rolę tę spełniają kongresy międzynar.; w poszczególnych strefach powstały ośrodki spotkań i formacji
zw. Centrami Mariapoli (pierwsze 1963 w Rocca di
Papa k. Rzymu); stanowią one model społeczeństwa budowanego
na podstawie ewangelii, z własną strukturą ekon.,
kulturalną i dydaktyczną; posiadają one wyspecjalizowane
centra studiów: teologii i kultury chrzęść. - Loppiano (z
ośrodkiem twórczości artyst. Centro Ave i Centro Azur
i międzynar. zespołami wokalno-muzycznymi Gen Verde
i Gen Rosso), zagadnień ekum. - Ottmaring ( R F N ) , społ. -
O'Higgins (Argentyna), religii Wschodu - Thagaitai (Filipiny);
stale Mariapoli istnieją także w Montet (Szwajcaria),
Fontem (Kamerun), O'Higgins (Argentyna), Recife i Sao
Paulo (Brazylia); w Rzymie wydawnictwo Città Nuova
wydaje oprócz książek dwutyg. „Citta Nuova" (1956-)
i dwumies. „Nuova Umanità" (1979-); własne wydawnictwa
i miesięczniki ma również 11 stref językowych.

4. D u c h o w o ś ć - uformowana została na doświadczeniach
pierwszych f. żyjących wspólnotowo ewangelią i podejmujących
wysiłek wypełnienia testamentu Jezusa „aby
wszyscy stanowili j e d n o " (J 17,21); mówią o niej m.in. liczne
publikacje Lubich (Scritti spirituali I-IV, R 1978-81; L'Unità
e Gesù abbandonato, R 1984; La vita, un viaggio, R 1984);
istotą duchowości f. jest jedność realizowana przez pełnienie
na co dzień przykazania wzajemnej miłości (J 15,12), dla
której miarą i wzorem jest Jezus ukrzyżowany i opuszczony;
doskonalenie się w tej jedności przez „dwóch lub trzech
zgromadzonych w imię Chrystusa" czyni możliwą jego obecność
w świecie zgodnie z obietnicą zawartą w Mt 18,20; obecność
ta ma się stać podstawowym świadectwem, które f.
pragną przynieść współcz. światu;

dla osiągnięcia tego celu
f. troszczą się o codzienny udział w Eucharystii j a k o źródle
jedności, żyją wspólnie w świetle wybranych na każdy
miesiąc słów ewangelii, starają się dostrzec Jezusa i ukochać
go w każdym człowieku oraz działać w ścisłej jedności
z hierarchią; zapewnia to z kolei jedność członków Mist.
Ciała z Chrystusem j a k o —» Głową Kościoła; Maryja, Matka
Chrystusa i Matka Kościoła została wybrana na matkę
i p a t r o n k ę  f.

 

I. Giordani. La divina avventura. R 1952; P. Foresi, Parole di vita, R 1963; tenże, // testamento di Gesù, R 1966; tenże. Conversazioni eon if.. R 1967, 1974; M. Lemonnier, Una spiritualità per il nostro tempo. Il movimento dei f.. Rivista di Ascetica e Mistica 14(1963) 35-62; I. Giordani. Tre /., R 1967; S.C. Lorit. Loppiano. una città nuova. R 1970: 1. Giordani, La spiritualità mariana dei movimento dei f. Mater Ecclesiae 7(1971) z. 1, 31-36; A. Vari. // movimento dei f.. R 1973: Ch. Lubich. Intervista al movimento dei f.. R 1975; G. Bosclli. DIP IV 87-92: V. Fasciotti, Wo zwei oder drei. Kurze Information über die F. - Bewegung, Mn 1977: I.D. Gaitan. Presencia de Maria en el movimiento de los f., RdE 36(1977) 384-394; K. Hemmcrle. Der Himmel ist zwischen uns. Mn 1977. 1983; G. Bernardi, / / . Da oggi la città di Dio. Il Regno - Attualità 12(1978) 247-250: Chiara Lubich i jej ogniska rodzinne. Wypowiedź kardynała .1. Willebrandsa oraz Ch. Lubich z okazji wręczenia jej nagrody „Templeton 1977", Novum 19(1978) z. 8-9, 75-94; J.C. Darrigaud, Toute soif a son eau. Chiara Lubich et les f., P 1978; Paolo VI al movimento dei f. Parole di saluto, esortazioni ed insegnamenti rivolti dal Santo Padre ai gruppi del movimento dei f. partecipanti alle udienze generali (1965-1978). R 1978; E. Robertson. Chiara. R 1978; Movimenti ecclesiali contemporanei. Dimensioni storiche, teologico-spirituali ed apostoliche. R 1980. 202-234; / movimenti nella Chiesa. Mi 1981, 1982, 84-92: K. Hemmerle. Wegmarken der Einheit. Theologische Reflexionen zur Spiritualität der F. - Bewegung. Mn 1982: E. Weron. Fokolarini. w: Życie wedle ducha. Księga pamiątkowa z okazji XXV-lecia działalności Prymasowskiego Studium Życia Wewnętrznego. Pz 1987, 152-160.

Podobne prace

Do góry