Ocena brak

FLEURY, Saint - Benoît - sur - Loire (dep. Loiret)

Autor /Tarsylia Dodano /27.09.2012

Opactwo
benedyktyńskie we Francji założone 651 przez Leodeboda,
opata klasztoru Saint-Aignan z Orleanu, na ziemiach nadanych
przez króla Chlodwiga II .

Opat Mummulus (632-663) sprowadzi! do F. z Monte Cassino
relikwie św. Benedykta, a opat Teodulf (798-818) założył
szkołę klasztorną; istniało tu również —» skryptorium,
które najżywszą działalność rozwijało od końca VIII do
pocz. XI w. kopiując kompendia 7 sztuk wyzwolonych; po
przyjęciu 930 —* kluniackiej reformy, F. wprowadziło ją
również w klasztorach w Toul (936), Reims (945), Saumur (950), Laon (951), Chartres (953), Sens (978) i Rhuis (1008);
przy końcu X i na pocz. XI w. za opatów Abbona i Gauzlina
(syn Hugona Kapeta) F. było prężnym o ś r o d k i em intelektualnym,
w którym powstały - historia opactwa Miracula sancti
Benedica (Miracles de saint Benoît, P 1858), kroniki (Gesta
Francorum Aimoina i Historia Francorum oraz Liber modernorum
regum Hugona), żywoty (Vita Rotberti regis Helgauda,
Vita Gauzlini Andrzeja, Vita Abbonis Aimoina) oraz traktaty
polit. (Collectio canonum i Liber apologeticus Abbona,
Liber de regia potestate Hugona);

z bogatych zbiorów biblioteki,
rozproszonych podczas wojen hugenockich XVI w., zachowało
się wiele rpsów (36 spośród nich sprzed IX w . ) , m.in.
kopie klasyków łac. (np. najstarszy egzemplarz De bello
Gallico Cezara), dzieła ojców Kościoła (m.in. jedyny zbiór
mów Augustyna, Tractatus Origenis z X w., De laudibus
crucis Rabana Maura z pocz. XI w.), księgi liturg. (fragmenty
antyfonarza galijskiego z IX w., sakramentarz ang.
z X w.) oraz najstarsze teksty w języku prowansalskim
(m.in. dzieła Boecjusza); F. oddane 1485 w — komendę
znacznie p o d u p a d ł o ; 1580 mając zaledwie 10 mnichów weszło
w skład kongr. egzemptów poddanej bezpośrednio Stolicy
Apost. i przeżyło ponowny rozkwit; 1627 F. z 50 mnichami
włączono do kongr. św. Maura (—> mauryni).

Opactwo F. początkowo miało 2 kościoły - pod wezw. św.
Piotra oraz NMP - zniszczone przez pożar 1026; prace nad
budową nowego kościoła (obecnie pod wezw. NMP) rozpoczął
opat Wilhelm (1067-80); na pocz. XII w. ukończono
chór i transept, resztę w XIII w.; jest on 3-nawową bazyliką
rom.; na ramionach transeptu umieszczono po 2 kaplice;
chór składa się z wydłużonej nawy i apsydy z 4 kaplicami
- 2 środkowymi promieniście wychodzącymi na obejście
i 2 prostopadle flankującymi pozorny transept; w 1. poł.
XV w. chór wyposażono w stalle wykonane przez Drouina
oraz J. i C. Chapelle'ów, snycerzy z Orleanu; podczas rewolucji
franc. 1792 F. zostało sprzedane, a 1807 zniszczone;
1835 kościół uznano za zabytek nar. i rozpoczęto prace
restauracyjne;

1864 F. oddano benedyktynom, których liczba
aż do wypędzenia 1903 nie przekraczała 6-8; objęli je oni
ponownie 1937 zasiedlając mnichami z Pierre-qui-Vire; 1959
uzyskało F. rangę opactwa. Od 1953 wydaje kwartalnik
„Renaissance de F. Bulletin de l'Association des Amis de
Saint-Benoît".

 

V. Rocher. Histoire de l'abbaye royale de Saint-Benott-sur-Loire. Orléans 1865; L. David, Les grandes abbayes d'Occident. P 1908, 193-214; A. Leclercq, Saint-Benoit-sur-Loire, P 1925; G. Chenesseau, L'abbaye de F., P 1931; A. Marteradi, Rodulfo Tonarlo. R 1945; P. Cousin, Abbon de F.-sur-Loire. Un savant, un pasteur, un martyr à la fin du X1' siècle, P 1954; A. Vidier. L'historiographie à Saint-Benoit-sur-Loire et les miracles de Saint-Benoit. P 1965; F. Lesueur, Saint-Benott-sur-Loire, w: Dictionnaire des églises de France. P 1967, III D. 141-145; J. Laporte, DHGE XVII 441-476.

Podobne prace

Do góry