Ocena brak

FLAMANDZKA SZKOŁA MUZYCZNA

Autor /Tarsylia Dodano /27.09.2012

Zespół cech
głównego nurtu polifonicznej muzyki zach.eur., przede wszys
t k im k o ś c , występujących w okresie renesansu od 2. poł.
XV do końca XVI w. (od Johannesa Okeghema do Orlanda
di Lasso); w obrębie tego czasu i twórczości wyróżnia się
fazy korespondujące z dawniejszymi szkołami, np. szkołą
—> burgundzką.

Redukowanie zakresu dawniejszych szkół —» niderlandzkich,
łączone ze zmianą nazwy na m.sz.f., popularne zwł.
w muzykologii amer., powodowane jest argumentami etnicznego
pochodzenia twórców oraz hist. asynchronii pojęcia
samych Niderlandów; uwypukliło ono pewne aspekty ewolucji
renesansowej polifonii, lecz nie wyparło niderl. kategorii, do których - j a k o semantycznych, w różnych językach
bardziej od flamandzkiego uniwersalnych - wraca się
coraz częściej w interpretacjach hist.; dotyczy to również
muzykologii polskiej.

Zakres nazwy m.sz.f. nie pokrywa się
z zakresem pojęcia muzyki flamandzkiej, którego szerszy
desygnat, wyznaczony stereotypami tradycji nar., koresponduje
z jej całością hist., lecz poza okresem renesansu stanowi
kategorię niewyróżnianą j a k o samodzielny styl.

 

K.H. Wörner, Geschichte der neuen Musik. Ein Studien- und Nachschlagebuch, Go 1954, 19725, 159-179; W. Apel, Harvard Dictionary of Music, C 1958, 1973, 318-320; Riemann ML III 300; M. Perz, Mata Encyklopedia Muzyki, Wwa 1968, 19813, 294-295.

Podobne prace

Do góry