Ocena brak

Fizykoterapia

Autor /kulka Dodano /19.12.2013

Pod pojęciem fizykoterapii rozumie się stosowanie w celach leczniczych różnych zabiegów fizycznych, które wywierają określony wpływ na organizm. Posługujemy się przy tym energią elektryczną, promieniową, termiczną oraz wodą i masażem. Bodźce fizyczne działają bezpośrednio na skórę lub błonę śluzową, inne zaś na narządy i tkanki głębiej położone. Zarówno jedne, jak i drugie - oprócz działania miejscowego - wpływają na cały ustrój na drodze odruchowej, poprzez reakcje skórno-trzewne, skómo--mięśniowe i mięśniowo-trzewne. Wywierają działanie stymulujące na wiele układów i narządów, pobudzając autonomiczne mechanizmy regulacyjne naczynioruchowe, termoregulacyjne i przemiany materii. Fizykoterapia w leczniczym usprawnianiu spełnia rolę czynnika pomocniczego. Stosuje się ją przed, w czasie albo po ruchowych ćwiczeniach leczniczych, rzadko jako podstawowy zabieg leczenia zachowawczego.

kumentacja. W tym celu rejestruje się stan wyjściowy pacjenta - z odnotowaniem zakresu ruchu w poszczególnych stawach, siły mięśniowej i ogólnej sprawności funkcjonalnej. Po ustalonym okresie sprawdza się postępy rehabilitacji, modyfikując odpowiednio proces leczenia. Rejestracja ta odbywa się na podstawie badania klinicznego i obserwacji pacjenta. Podczas badania wskazane jest oprócz testu mięśniowego używanie metod bardziej obiektywnych, tj. dynamometrów, gonio-metrów, rejestracji fotograficznej lub kamerą wideo. Tabela12.2 przedstawia przykład rejestracji sprawności funkcjonalnej pacjenta.

W ocenie sprawności funkcjonalnej stosowane są specjalne skale (np. Barthela) do oceny sprawności osób po udarach mózgu. Skala ta ocenia w punktach czynności życia codziennego: przyjmowanie posiłków, higienę osobistą, sprawność lokomocyjną - przyznając przy maksymalnej sprawności 100 pkt. Test Bnmmtwma w modyfikacji Kwolka ocenia w skali 6-stopniowej sprawność narządu ruchu, funkcję zwieraczy, zdolność komunikowania się, stan psychiczny, wydolność układu krążenia i oddychania.

 

Przepisywanie zabiegów fizykoterapeutycznych należy traktować tak jak recepty, z podaniem rodzaju zabiegu, miejsca, czasu trwania, liczby i przerw między nimi oraz chronologii zabiegu w programie leczniczym chorego. Dokładne postępowanie lecznicze lekarz powinien każdorazowo omówić z technikiem fizykoterapii, zorientować go w rozpoznaniu i celu, jaki chce się przez zabieg osiągnąć. Fizykoterapeuta powinien także informować lekarza o reakcjach pacjenta na zabiegi.

W dysfunkcjach narządu ruchu najczęściej stosowane są następujące zabiegi fizykoterapeutyczne: elektroterapia, magnetoterapia, termoterapia, świa-tłolecznictwo, ultradźwięki.

 

Podobne prace

Do góry