Ocena brak

Filozofia wczesnochrześcijańska, patrystyka - Ku ortodoksji chrześcijańskiej

Autor /Miecio Dodano /12.07.2011

Istniejący chaos myślowy nie odpowiadał bardziej oświeconym chrześcijanom, dlatego w II wieku przystąpiono do formułowania bardziej zwartych tez i założeń doktrynalnych chrześcijaństwa. Zadanie to realizowali tzw. Ojcowie Kościoła, tworząc system wyobrażeń i poglądów na wiarę, kulturę i organizację Kościoła zwanych patrystyką (łac. patristica, od gr. pater, dop. patros - ojciec).  

 „Ojcowie  Kościoła” rozpoczęli doktrynalne opracowanie wiary chrześcijańskiej. Gilson pisze, że „Ojcem Kościoła jest pisarz kościelny, którego dzieła i osoba wykazują cztery następujące cechy charakterystyczne: doktrynalną ortodoksję,  świętość  życia, aprobatę Kościoła, starożytność (w przybliżeniu od drugiego do trzeciego wieku). Wśród Ojców Kościoła czterech Greków i czterech Łacinników cieszyło się wybitnym autorytetem dzięki głębi wiary chrześcijańskiej, czystości doktryny i świętości życia. Są to wielcy Doktorzy Kościoła, a mianowicie - wśród Greków: Grzegorz z Nazjanzu, Bazyli, Jan Chryzostom i Atanazy; wśród Łacinników: Ambroży, Hieronim, Augustyn i Grzegorz Wielki”.   

Na początku działalności Ojców Kościoła wykształciły się dwa kierunki. Pierwszy, zajmujący się stosunkiem filozofii do religii i poznania naukowego, chcący wykazać niezależność chrześcijaństwa od gnozy helleńskiej, zwany filozoficzno-teologicznym. Jego przedstawicielami byli: Arystydes, Justyn Męczennik, Tacjan, Atenagoras, Teofil z Antiochii. Drugi, skupiający się wyłącznie na zwalczaniu gnostycyzmu wczesnochrześcijańskiego, grupował apologetów. Należeli do nich: Ireneusz - autor Traktatu przeciwko herezjom (Adversus Haereses), Tertulian, Maksymius, Hipolit - autor dzieła  Odparcie wszystkich herezji, tytułowanym zwykle  Philosophumena (refleksje filozoficzne); w dziele tym znajdujemy podział greckich filozofów na „filozofów przyrody” (wszyscy do Sokratesa), „moralistów” (Sokrates, Platon), „dialektyków” (Arystoteles, Chryzyp, Zenon).    

Przedstawiciele nurtu filozoficzno-teologicznego rozprawiali o filozofii nader żywiołowo, nie precyzowali terminologii, nie szukali rzeczowych uzasadnień, ograniczali się do narzucania innym swoich poglądów. Przyswajali terminologię i metody filozofii greckiej, wypracowując poglądy teologiczne. W ten sposób do filozofii chrześcijańskiej przenikała hellenistyczna aparatura pojęciowa. Wzory mędrców, filozofów helleńskich, wykorzystywano do kreowania wzoru filozofa chrześcijańskiego. Czynnik boski - Rozum, Logos został uznany za podstawowy w poznaniu świata i ludzkiego życia.   

Podobne prace

Do góry