Ocena brak

FESCH JOSEPH kard.

Autor /Marcjan Dodano /26.09.2012

ur. 3 I 1763 w Ajaccio (Korsyka),
zm. 13 V 1839 w Rzymie, dyplomata, działacz kościelny.

Studia filoz.-teol. odbyt 1781-85 w seminarium duch. w
Aix-en-Provence i tamże uzyskał doktorat z teologii; po przyjęciu
1785 święceń kapł. wrócił na Korsykę, gdzie otrzymał
kanonię w Ajaccio; po zniesieniu 1790 kapituly przez władze
f r a n c , udał się do Francji i 1791 złożył przysięgę na wierność
—» Konstytucji cywilnej duchowieństwa; wkrótce wycofał się
z działalności kośc. i pełnił funkcje cywilne; podczas rokowań
Napoleona B o n a p a r t e g o ze Stolicą Apost. (1799-1801) powrócił
do stanu duch. i uczestniczył w przygotowaniu k o n k o r d a t u , po którego zawarciu ( 1 5 VII 1 8 0 1 ) zosta! mianowany a b p e m
Lyonu ( 1 8 0 2 ) , a 1 8 0 3 kard.; 1 8 0 3 - 0 6 jako przedstawiciel
rządu franc, w Rzymie zabiega! o koronację Napoleona przez
pap. Piusa VII, któremu 1 8 0 4 towarzyszy! w podróży do
Paryża (pobłogosławił wówczas tajnie związek małż. Napoleona
z Józefiną Beauharnais i na jego ręce cesarz złożył
koronacyjną przysięgę);

po powrocie do Rzymu F. pełnił
funkcję prefekta kilku kongr. oraz przyjął godności honor,
(m.in. senatora i wielkiego jalmużnika). Z racji osobistych
powiązań z N a p o l e o n em (a także —» gallikanizmu) przewodniczył
w pracach komisji duch. ( 1 8 0 9 i 1 8 1 1 ) , domagającej się
od papieża przyznania metropolitom prawa zatwierdzania
bpów; jednakże w czasie tzw. synodu nar. 1 8 1 1 w Paryżu
złożył przysięgę wierności Stolicy Apost., przez co popadl
w niełaskę dworu ces.; odsunął się wtedy od działalności
pubi., a zajął administracją a r c h i d i e c , w której m.in. dla
usprawnienia kaznodziejstwa założył kapł. bractwo św. Ireneusza;
wyjednał też braciom szkolnym możliwość prowadzenia
szkół.

Po drugiej abdykacji Napoleona ( 1 8 1 5 ) przeniósł
się (z jego matką, a swą przyrodnią siostrą Marią Letycją)
do Rzymu, gdzie m.in. porządkował swą galerię obrazów
(ok. 2 0 0 0 ) . Do śmierci pozostawał (mimo apeli o rezygnację)
a b p em lyoń. (w jego imieniu rządził wikariusz gen.), choć
1 8 2 4 p a p . Leon XII odebrał mu jurysdykcję, nie mianując następcy.

Korespondencja F. z N a p o l e o n em (wyd. A. Du Casse,
Histoire de négociations diplomatiques I-III, P 1855)
stanowi ważne źródło do poznania mentalności ówczesnej
hierarchii, a także ces. Napoleona.

 

A. Latreille, Napoléon et le Saint-Siège (1801-1808). L'ambassade du cardinal F. à Rome, P 1935; P. Ferraris. // concordato francese e il cardinale F.. CivCat 87(1936) nr 1, 497-500; A. Latreille. L'Eglise catholique ei la revolution française II, P 1950; tenże. DHGE XVI 1315-1319; T. de Morembert. DBF XIII 1196-1200; Z. Zieliński, Papiestwo i papieże dwóch ostatnich wieków. 1775-1978, Wwa 1983.

Podobne prace

Do góry