Ocena brak

FEICHT HIERONIM CM

Autor /Agatonik Dodano /25.09.2012

ur. 22 IX 1894 w Mogilnie, zm.
31 III 1967 w Warszawie, muzykolog, kompozytor.

Do zgromadzenia wstąpił w Krakowie, gdzie 1914-18 odbył
studia filoz.-teol., a 1916 przyjął święcenia k a p ł . ; równocześnie
podjął studia muz. (organy, fortepian, teorię) pod
kierunkiem B. Wallek-Walewskiego; uzupełniał je we Lwowie
pod kierunkiem M. Sołtysa (organy, kompozycja, t e o r i a ) ,
a 1922-25 muzykologiczne pod kierunkiem A. Chybińskiego;
1925 na podstawie rozprawy Kompozycje religijne Bartłomieja
Pękiela uzyskał doktorat; 1925-26 prowadził wykłady z
chorału gregoriańskiego na wydz. teologicznym Uniw. Lwowskiego
i równocześnie był asystentem katedry muzykologii;
1927-28 odbył studia z zakresu chorału gregoriańskiego
we Fryburgu Szwajc. pod kierunkiem P. Wagnera;
1929-30, 1938-39 wykładał teorię muzyki w Konserwatorium
w Krakowie i 1930-32 w Akademii Muz. w Warszawie,
1935-39 w Instytucie Teol. misjonarzy w Krakowie; podczas
okupacji działał w Zakopanem-Olczy w tajnym nauczaniu
muzyki, a także w duszpasterstwie. Habilitował się 1946 na
Uniwersytecie Pozn. na podstawie rozprawy Ronda Fryderyka
Chopina; 1946 zorganizował i do 1952 kierował katedrą
muzykologii na Uniwersytecie Wrocł. i był tam 1948-52
pierwszym rektorem Państw. Wyższej Szkoły Muzycznej.

W 1951 podjął na UW wykłady z historii muzyki pol., gdzie
1954 został prof, (zwyczajnym od 1961), a 1958 kierownikiem
katedry historii muzyki pol. w Instytucie Muzykologii, zakładając
tu Ośrodek Dokumentacji i Inwentaryzacji Zabytków
Muz. w Polsce; 1956 założył i do 1967 był pierwszym
kierownikiem katedry, a nast. Instytutu Muzykologii Kośc.
na wydziale teol. KUL. Był m.in. od 1948 c z ł o n k i em Komisji
Muzykologicznej PAU, 1955-56 wiceprezesem Związku Kompozytorów
Pol., od 1957 członkiem zespołu rzeczoznawców
muzykologii przy Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego, a
od 1959 Podkomisji Muzyki Kośc. przy Komisji Liturg.
Konferencji Episkopatu Polski; od 1953 prowadził serię
Wydawnictwo Dawnej Muzyki Polskiej oraz od 1963 Antiquitates
Musicae in Polonia. Instytut Muzykologii UW uhonorował
go księgą pamiątkową Studia Hieronymo F. septuagenario
dedicata (Kr 1967).

F . , j a k o j e d e n z czołowych badaczy historii kultury muz.
w Polsce, kontynuował dzieło Chybińskiego; początkowo
zajął się muzyką baroku pol.; wszechstronnie opracował
twórczość Pękiela i wydał szereg jego kompozycji; ustalił
też początki stosowania basso continuo w Polsce (Wojciech
Dębolęcki, kompozytor religijny z 1. pol. XVII wieku, PT
7(1926) 113-143, 259-281). Równolegle badał pol. muzykę
średniow. (np. Historyczno-muzyczne uwagi o lwowskich
rękopisach „Bogarodzicy", Przegląd Muzyczny 1(1925) z. 2,
10-14, z. 3, 5-8) oraz jej związki z przekazami eur. i z pieśnią
rycerską, a także wyróżnił elementy rodzime (Wstęp muzykologiczny,
w: Bogurodzica, Wr 1962, 51-91); rozprawy Muzyka
liturgiczna w polskim średniowieczu (Kr 1965) i Polska
pieśń średniowieczna (Kr 1968) mają znaczenie fundamentalne.

Za pierwszy pol. podręcznik przekraczający publikację
dydaktyczną uważa się jego Polifonię renesansu (Kr 1957),
gdzie uwzględnił przykłady z pol. muzyki; muzykę klasycyzmu
pol. omówił m.in. w pracach Znajomość Mozarta w
Polsce (Muz 2(1957) 35-40) i Nowe spojrzenie na muzykę
polską XVIII wieku (Z dziejów muzyki polskiej, Bd 1967,
7-23), a romantyzmu m.in. w Ronda Fryderyka Chopina
(Kwartalnik Muzyczny 6(1948) z. 1-2, 35-59, z. 3, 27-62, z. 4,
7-54) oraz Dwa cykle wariacyjne na temat „Der Schwelzerbua"
Fryderyka Chopina i J.F. Marcksa (Fryderyk Franciszek
Chopin, Wwa 1960, 56-78); muzykę pol. XX w. scharakteryzował
F. w artykułach, m.in. Karol Szymanowski. Wspomnienia
i refleksje (Muzyka Polska 4(1937) 185-203) i Kazimierz
Sikorski jako teoretyk propedeutyki i kompozycji (Studia
Muzykologiczne 5(1956) 426-443). Był F. również wybitnym znawcą zagadnień pol. muzyki rei. (Dzieje polskiej muzyki
religijnej w zarysie, RTK 12(1965) z. 4, 5-50). Duże znaczenie
mają osiągnięcia F. i jego uczniów w zakresie dokumentacji
i inwentaryzacji zabytków muz. oraz popularyzacji historii
pol. muzyki.

Na kompozycje F. składają się utwory organowe i chóralne,
zwł. pieśni rei. pisane dla chórów misjonarskich
(na chór męski a cappella i z akompaniamentem organów),
nierzadko nagradzane, np. Ciemnosmreczyński Staw
do słów K. Przerwy Tetmajera (wyróżnienie 1936), Missa
Re-La (II nagroda na konkursie misjonarskim 1959), Trzy
przygrywki na organy - interludia do pieśni adwentowej
Mądrości wieczna (nagroda Tow. Wydawniczego Muzyki
Pol. 1936). Prace muzykologiczne F. wydano pt. Opera
musicologica Hieronymi F. (TIV, Kr 1975-87; I i IV - zawierają
pełną bibliogr.).

 

K. Mrowieć, 50-lecie pracy naukowej księdza profesora Hieronima F., ZNKUL 8(1965) z. 2, 81-84; B. Bartkowski, Pamięci księdza profesora Hieronima F., RBL 20(1967) 183-185; J.M. Chomiński, Hieronim F. (1894-1967), Muz 12(1967) 3-5; Z. Lissa, Znaczenie Hieronima F. w polskiej muzykologii. Ruch Muzyczny 11(1967) nr 11, 3-5; M. Perz. Ksiądz Hieronim F. w oczach uczniów, Ruch Muzyczny 11(1967) nr 11, 7; Z. Lissa, Hieronim F., Acta Musicologica 40(1968) 1-3; A. Schletz, Ksiądz Hieronim F. pierwszy duszpasterz Polaków we Wrocławiu na Oporowie. NP 33(1970) 215-231; Z. Lissa, Stówo wstępne, w: Opera musicologica Hieronymi F., Kr 1975, I 9-21; K. Mrowieć, Twórczość mszalna księdza Hieronima F., NP 56(1981) 103-145.

Podobne prace

Do góry