Ocena brak

Fałdy okrężne jelita cienkiego

Autor /amanda1 Dodano /10.01.2012

Fałdy okrężne (plicae circulares s. Kerckringi). W części bliższej jelita cienkiego, mniej więcej do połowy jego długości, wpuklają się do światła fałdy utworzone przez błonę śluzową i tkankę podśluzową. Wysokość tych fałdów wynosi 6—8 mm, w niektórych miejscach dochodzi nawet do i cm. Przebiegają one albo śrubowa to dokoła całego obwodu światła jelita, albo też bardziej poprzecznie stanowiąc jedną trzecią lub dwie trzecie obwodu; często łączą się z sobą; końce fałdów są pojedyncze lub też, bardzo często, rozdwojone. W wytwarzaniu tych fałdów bierze udział blaszka mięśniowa błony śluzowej. W stanie silnego wypełnienia jelita fałdy obniżają się, jednak nie giną w całości, jak to ma miejsce w żołądku czy w jelicie grubym. Błona śluzowa czynnie przylega do treści jelita wytwarzając tzw. «rzeźbę roboczą»; w stanie maksymalnego skurczu puste światło prawie zanika («rzeźba początkowa).

Nie licząc powierzchni utworzonej przez kosmki fałdy Kerckringa powiększają powierzchnię wewnętrzną jelita mniej więcej o 35%, wynosi ona około 0,6—1 m2. Wysokie fałdy okrężne występują tylko u człowieka i u goryla. Wytwarzanie się fałdów rozpoczyna się w dwunastnicy w odległości 2—5 cm od odźwiernika, następnie fałdy szybko osiągają swój pełny rozwój i aż do połowy jelita czczego ustawione są gęsto obok siebie. Od tego miejsca począwszy są stopniowo coraz rzadsze, stają się niższe i wreszcie poniżej połowy długości jelita krętego przestają występować. Poszczególne fałdy zachowują się jednak aż do zastawki okrężnicy. Fałdy okrężne wyczuwamy z zewnątrz, przesuwając opróżnione jelito między końcami palców; fałdy te przeświecają przez ścianę jelita silnie wzdętego gazami.

Podobne prace

Do góry