Ocena brak

FALAISE - bitwa 1944 r.

Autor /pinokio Dodano /23.02.2011

Miasto w północnej Francji, w dniach 8-22 sierpnia 1944 r. stało się głównym ogniskiem bitwy stoczonej między wojskami alian­ckimi (w tym polskiej 1 dywizji pancernej) a niemieckimi Grupy Arnii i „B" (Heeresgruppe „B"). 25 lipca 1944 r. wojska alianckie przełamały niemiecką obronę w re­jonie St. Ló i w lukę weszły oddzia­ły amerykańskiej 3 armii (dowódca gen. George *Patton), które rozwi­nęły natarcie w dwóch kierunkach: na zachód i południowy zachód (St . Mało, Lorient, Brest) ruszyły VIII korpus i XX korpus, na wschód zaś, w stronę Laval i Le Mans - XV korpus.

7 sierpnia nie­mieckie dowództwo skierowało do walki 5 dywizji pancernych i 1 dy­wizję piechoty nowo utworzonej grupy pancernej gen. Heinricha Eberbacha, które uderzyły w kie­runku Argentan - Mortain, aby przeciąć oddziały 3 armii i za­mknąć wyłom. Początkowo Niemcy odnieśli sukces: część 4 dywizjipancernej odbiła Mortain, jednakżewobec zagrożenia alianckimi nalo­tami czołgi zamaskowano, a żołnie­rze zajęli pozycje obronne na pobo­czach dróg. Mimo to już pierwszego dnia alianckie samoloty zniszczyły lub uszkodziły 40 z 70 niemieckich czołgów, powstrzymując dalsze po­stępy wojsk niemieckich. Wykorzy­stując tę sytuację, dowództwo wojsk alianckich postanowiło okrążyć i zniszczyć niemieckie dywizje.

Plan przewidywał, że z południa, z rejonu Le Mans, uderzy XV kor­pus 3 armii kierując się w stronę Argentan i Falaise, od północy zaś, w kierunku Caen i Falaise, zaata­kuje II korpus 1 armii kanadyjskiej. Na wschodnim skrzydle jednostki kanadyjskiej działała polska 1 dy­wizja pancerna (dowódca gen. Stanisław *Maczek), której zada­niem (wspólnie z kanadyjską 4 dy­wizją pancerną) było zdobycie mia­sta Falaise. W nocy z 7 na 8 sierp­nia z południowego skraju Caen ruszył kanadyjski II korpus, ugrupo­wany w dwóch rzutach: w pierw­szym kanadyjska 2 dywizja piecho­ty i szkocka 51 dywizja piechoty wzmocnione brygadami pancerny­mi, w drugim zaś rzucie polska 1 dywizja pancerna i kanadyjska 4 dywizja pancerna. Drugi rzut miał być wprowadzony do walki po prze­łamaniu przez dywizje piechoty nie­mieckiego pasa przesłaniania oraz zbombardowaniu przez lotnictwo alianckie głównych pozycji nie­mieckich.

Niemcy mieli w obronie 12 dywizję pancerną, 89 i 272 dywi­zje piechoty oraz 85 dywizję pie­choty z 5 armii pancernej. Zgodnie z planem 8 sierpnia w południe, gdy alianckie dywizje piechoty wdarły się w niemiecki pas przesłaniania na głębokość ok. 2 km, ruszyły do natarcia dywizje pancerne. Działa­nia polskiej jednostki były utrudnio­ne, gdyż alianckie samoloty omył­kowo zbombardowały stanowiska jej artylerii i czołgów. Po krwa­wych walkach polska dywizja 14 sierpnia wdarła się w główne inie niemieckiej obrony i doszła do zeki Laison, gdzie ponownie zna­azła się pod ogniem alianckich bombowców.

Tymczasem amerykański XV kor­pus doszedł do Argentan. Między ym miastem a stanowiskami pol­skich czołgistów pozostała luka o szerokości ok. 30 km, przez którą Niemcy zaczęli wycofywać swoje oddziały na wschód; głównym zada­niem wojsk alianckich stało się za­mknięcie tego przejścia. 1 dywizja pancerna, wysunięta najbardziej do przodu, otrzymała rozkaz sforso­wania rzeki Dives pod Jort oraz Vendeure i zdobycia miasta Trun, gdzie miała połączyć się z amery­kańskim XV korpusem. 15 sierpnia 1 dywizja pancerna sforsowała Dives, 16 i 17 sierpnia kontynuo­wała natarcie na Trun. 17 sierpnia wieczorem polska jednostka otrzymała rozkaz zajęcia rejonu między Chambois i kompleksem wzgórz 262 (Mont Ormel), co po­zwoliłoby aliantom zamknąć okrą­żenie.

Podobne prace

Do góry