Ocena brak

Ewangelicki ekumenizm

Autor /LolekBB Dodano /30.04.2013

Kościół anglikański (High Church) z racji rozległego imperium brytyjskiego stykał się z różnymi religiamii wyznaniami chrześcijańskimi. Współdziałanie wszakże Kościołów protestanckich zaczęło sięnajpierw na polu misyjnym i doprowadziło do utworzenia Światowej Konferencji Misyjnej (WorldMissionary Conference), która na początku XX wieku obejmowała 160 stowarzyszeń misyjnych.

Na zjeździe jej 1200 delegatów w Edynburgu (1910) zaczął się ewangelicki ruch ekumeniczny. Dramatycznieprzedstawiając problem jedności chrześcijan, zacytowano wypowiedź wykształconego Chińczyka,chrześcijanina: Wy nam objawiliście Jezusa Chrystusa i za to jesteśmy wam wdzięczni, lecz jednocześniedo nas przynieśliście wasze różnice i podziały: jedni głoszą wyznanie metody styczne, inni luterańskie,jedni są kongregacjonalistami, inni episkopalistami. Prosimy Was, byście nam głosili Chrystusa.

Poruszony tym skandalem braku jedności biskup Kościoła episkopalnego na Filipinach, Charles Brent(zm. 1919), doprowadził do powołania ogólnej komisji w celu zbadania wiary i ustroju Kościoła. Pod tąnazwą Wiara i Ustrój (Faith and Order) rozpowszechnił się ruch, który za główne zadanie przyjął nakłanianiewszystkich ewangelików, by poznali dzielące ich różnice i usunęli je w celu dojścia do jedności.

Początkiem działań ekumenicznych była (1920) kolejna Lambeth-Conference, z udziałem 252 biskupówanglikańskich z całej Wielkiej Brytanii; wydała ona w sprawie jedności Odezwę do całego ludu chrześcijańskiego.Wyjaśnienie co do katolickiego ruchu unijnego złożył anglikański arcybiskup z Camterburyw liście (1923), który określił jako nie-urzędowy. Uznał w nim stosunek Kościoła anglikańskiego dorzymskokatolickiego za sprawę najważniejszą i dość obszernie omówił konferencje w Malines, podkreślając,że mają one charakter prywatny.

Anglikanie doprowadzili do powstania światowej Konferencji Wiara i Ustrój. Osobny Komitet stałyprzygotował światowy zjazd religijny w Waszyngtonie (1925), czego duszą był Robert Gardiner, którywydał też Modlitewnik unijny.

Ewangelicki arcybiskup Uppsali, Nathan Söderblom, podjął myśl założenia Ekumenicznej Rady Kościołów.Znalazło to poparcie w Sztokholmie (1925) na Światowej Konferencji Praktycznego Chrześcijaństwa(Life and Work), a następnie w Lozannie (1927) na Światowej Konferencji Wiary i Ustroju.Udało się wszakże dopiero w 1937 roku utworzyć tak zwany Komitet Czternastu, złożony z równej liczbyprzedstawicieli obu ruchów. Przygotował on w Utrechcie (1938) konferencję przedstawicieli różnychruchów ekumenicznych i związków wyznaniowych, na której ukonstytuowano tymczasową Radę i przyjętotymczasowe statuty, powołując na przewodniczącego anglikańskiego arcybiskupa z Canterbury, W.Temple’a, a na sekretarza generalnego Viser’ta Hoofta.

Napięta sytuacja międzynarodowa i wybuch drugiej wojny światowej sprawiły, że dopiero w 1948 rokuzebrali się w Amsterdamie przedstawiciele 147 Kościołów anglikańskich, ewangelickich i prawosławnych,konstytuując ostatecznie Światową Radę Kościołów, zwaną tez Ekumeniczną Radą Kościołów.Jej sekretarzem generalnym został Viser’t Hooft.

Ekumeniczna Rada zaznaczyła, że nie chce być Kościołem nadrzędnym ani Federacją Kościołów, alebraterskim stowarzyszeniem Kościołów, które według Pisma świętego wyznają Pana Jezusa Chrystusajako Boga i Zbawiciela i starają się wspólnie odpowiedzieć na wspólne powołanie do chwały jednegoBoga, Ojca, Syna i Ducha Świętego. Przyjęcie takiej formuły doktrynalnej stało się jedynym warunkiem przynależności do ERK, natomiast nie implikuje żadnej koncepcji Kościoła, ministerium, czy sakramentów.

Podobne prace

Do góry