Ocena brak

EUSEBIUS GALLICANUS

Autor /Oktaw Dodano /21.09.2012

Umowny tytuł zbioru (Cołlectio gallicana), zawierającego 76 homilii i 9 mów, sporządzonego przez anonimowego kompilatora w \T-LX w., prawdopodobnie na podstawie zbiorów kazań i przemówień -*> Cezarego z Arles.

Geneza nazwy wiąże się z historią poszukiwania autora zbioru. Nieznany kopista średniow., na podstawie występującego w niektórych kodeksach imienia Euzebiusza, błędnie przypisał cały zbiór Euzebiuszowi z Emesy; wg kard. C. Baroniusa autorem homilii jest bliżej nie znany Euzebiusz, określony przez niego imieniem E.G.

Późniejsze badania koncentrowały się wokół 2 tendencji — jedna zmierzała do wykazania, że E.G. jest kompilacją złożoną z kazań różnych autorów, zwł. Hilarego (abpa Arles), Eucheniusza (bpa Lyonu), Fausta (bpa Riez) i Maksyma z Turynu (P.H. Batiffol, O. Bardenhewer, G. Bardy), druga zaś, broniąca jedności pochodzenia i formy E.G., za autora wszystkich kazań uważała Fausta (C. Oudin, A. Engelbrecht, J. Leroy), albo jednego z jego uczniów na podstawie odziedziczonych po nim materiałów (W- Bergmann, G. Morin); druga tendencja (upowszechniona dzięki Catholicisme, DS AM, DHGE) została odrzucona przez F. Glorie'a, autora pierwszego kryt. wydania E.G. (CChr 101, 101 A, 101 B, Turnhout 1970-71);

wykazał on, że Faust jest autorem tylko niewielu kazań, które w większości najprawdopodobniej pochodzą od Cezarego z Arles albo od jednego z jego uczniów; wg Glorie'a Cezary z Arles, korzystając z dzieł Nowacjana, Cypriana (bpa Kartaginy), Zenona z Werony, Euzebiusza z Vercelli, Ambrożego, Augustyna, Hilarego, Fausta, Euzebiusza z Aleksandrii i in., stworzył kilka zbiorów homilii i przemówień, z których powstała dzisiejsza kolekcja E.G. ; kompilator miał na uwadze wzgląd praktyczny, pragnąc dać zestaw homilii na wszystkie święta i okoliczności -*• roku liturgicznego; są wśród nich przemówienia wypowiedziane przez duszpasterza do wiernych, opata do mnichów, jak i homilie adresowane do różnych słuchaczy.

Na pierwszy plan wysuwa się problematyka mor.-ascet. — zagadnienie doskonalenia chrzęść, na wzór Chrystusa, walki z wadami, znaczenie miłości, pokory i posłuszeństwa oraz zaakcentowana została wolność woli i godność człowieka. Tekst E.G. był często przepisywany w średniowieczu, co świadczy o jego popularności.

 

A. Engelbrecht, Studien Ober die Schriften des Bischofes von Reil Faustas. Ein Beitrag zur spätlateinischen Literaturgeschichte, W 1889; W. Bergminn, Studien zu einer kritischen Sichtung der südgalltschen Predigtllteratur des fünften und sechsten Jahrhunderts, L 1898, I 163; A. Souter, Observations on the Pseudo-Eusebian Collection of Gallican Sermons, JTS 41(1940) 47-57 ; E.M. Buytaert, L'héritage littéraire d'Eusibe d'Emise. Etude critique et historique, Lv 1949, 29-30,159-161; F. Tollu, Catholicisme IV 708-709: B. Leeming. The False Decretals. Faustas of Riez and the Pseudo-Eusebius, StPatr 2(1957) 122-140; E. Griffe, Les sermons de Fauste de Riez. La „Collectlo gallicana" du Pseudo-Eusibe, BLE 61(1960) 27-38; MX. Guillaumin, DSAM IV 1695--1698; R. Aubert, DHGE XV 1464-1465; F. Glorie, Prolegomena, CChr 101, s. VII-XXIII.

Podobne prace

Do góry