Ocena brak

ETYKA

Autor /AlbertK Dodano /02.11.2012

 

ETYKA (gr. ta ethike = traktat o obycza­jach) gr. tó ethikón philosophias; łc. philosophia moralis; nłc. ethica, ethice; ang. ethics; fr. l'ethique; nm. Ethik

1. Filozofia moralności — filo­zoficzna i normatywna nauka o —^ moral­ności. Próbuje ona opisać i wyjaśnić, czym jest dobro i powinność moralna, sumienie, odpowiedzialność; jaki jest wpływ działa­nia moralnie dobrego, a jaki złego na natu­rę człowieka; jaki jest sens i cel ludzkiej eg­zystencji. W zależności od tego, jak się rozu­mie istotę dobra moralnego, można wyróż­nić trzy podstawowe stanowiska w etyce: —> deontologizm, —> eudajmonizm i —> personalizm. Przyjmując za podstawę podziału to, czy dany kierunek uznaje (w punkcie wyjścia lub dojścia) zależność porządku moralnego od Boga jako jego twórcy i po­ręczyciela, można wyróżnić kierunki, któ­re taką zależność przymują (etyka teistyczno-heteronomiczna) oraz te, które ją od­rzucają (etyka laicko-autonomiczna). Kry­terium innego podziału jest stanowisko poszczególnych kierunków w kwestii istnienia obiektywnych, powszechnych i niezmien­nych, czyli absolutnych, celów, ocen i norm moralnych jako podstawowych elemen­tów moralności. Kierunki, które akceptują istnienie obiektywnego i absolutnego po­rządku moralnego, określa się jako kierun­ki etyki absolutystycznej (niekie­dy też zwanej etyką absolutną); kierunki, według których normy i oceny moralne ma­ją charakter zmienny i względny, czyli zrelatywizowany do danej epoki, grupy społe­cznej (klasa, naród) czy kręgu kulturowego (moralność pierwotna, żydowska, islamiczna, chrześcijańska), tworzą grupę kierun­ków etyki relatywistycznej (okre­ślanej niekiedy jako etyka relatywna).

Etykę dzieli się na dwa wielkie działy; są to:

a)  etyka ogólna, która ustala podstawo­we elementy moralności (cel, dobro, powinność, sumienie, odpowiedzialność);

b) etyka szczegółowa, której zadaniem jest sformułowarue zasad postępowania moralnego odpowiednio do najważniejszych i typowych sytuacji oraz kategorii ludzkiego działania.                   Etyka szczegółowa dzieli się na etykę indywidualną i etykę społeczną w zależ­ności od tego, czy zajmuje się normowa­niem jednostkowej dziedziny ludzkiego życia, czy też jego sfery społecznej.

2. Postępowanie moralne jednostki lub społeczności zgodne z określonymi nor­mami, np. etyka zawodowa.

  1. ETYKA ABSOLUTNA ang. absolute ethics syn.^> Etyka absolutystyczna; -^ etyka (1).

    ETYKA ABSOLUTYSTYCZNA (= etyka absolutna) et. syn.-^ Absolutyzm (3); -^ etyka (1).

    ETYKA DEONTOLOGICZNA ang. deontological ethics et. syn.—> Deontologia (2).

    ETYKA LAICKA syn.^ Autonomia (1).

    ETYKA NORMATYWNA fr. l'ethique normative

    Dyscyplina filozoficzna (syn.—> etyka/I/) określająca w języku zdań normatjrwnych (norm moralnych) lub oceniających (ocen) zasady postępowania moralnego. Stara się ona opisać i wyjaśnić —> moralność (1) z punktu widzenia —> powinności lub war­tości {-^ dobro /3/) charakteryzujących lu­dzkie postępowanie.

    ETYKA RELATYWISTYCZNA (= etyka relatywna)

    syn.—> Relatywizm (2) moralny; —> etyka(l).

    ETYKA RELATYWNA ang. relative ethics syn.-^ Etyka relatywistyczna; -> etyka (1).

    ETYKA SYTUACYJNA ang. sitmtion ethics, ethics of situation; fr. morale de la situation; nm. Situationsethik et. syn.—^ Sytuacjonizm.

 

ETYCZNY (gr. ethikós = dotyczący oby­czajów) nłc. ethicus; ang. ethical; fr. ethique; nm. ethisch (1)

  1. Odnoszący się do —> etyki (1).

  2. Moralny, zgodny z obowiązującymi normami moralnymi.

Podobne prace

Do góry