Ocena brak

Etiologia zaburzeń mowy - Przyczyny endogenne

Autor /kuba123 Dodano /27.07.2011

Ujawnienie przyczyn zaburzeń mowy napotyka na rozliczne trudności. Kłopoty  są związane nie tylko ze stanem rozwoju medycyny, psychologii i innych nauk, ale również  z wiedzą badającego i ograniczeniami, jakie stwarzają metody badawcze. Ważne jest również, aby zrozumieć,  że „stwierdzenie w wywiadzie jednego lub kilku czynników niekoniecznie musi się wiązać z rozpoznanym objawem zaburzeń logopedycznych” (B. Rocławski,  W. Fedorowska, B. Wardowska, 1995, s.64).

I. Styczek wyróżnia w kategorii przyczyn wewnątrzpochodnych następujące uwarunkowania:

•  nieprawidłowa budowa narządów mowy lub obniżenie słyszalności, będące przyczyną dysglosji;

•  uszkodzenie ośrodków i dróg unerwiających narządy mowne, powodujące dysartię;

•  uszkodzenie pewnych struktur mózgowych, doprowadzające do częściowej lub całkowitej utraty mowy, powodujące afazję;

•  opóźnienie funkcji pewnych struktur mózgowych, stanowiące podstawę dyslalii;

•  nerwice, które przyczyniają się do powstania jąkania, mutyzmu lub afonii;

•  upośledzenie umysłowe warunkujące oligofazję oraz

•  choroby psychiczne, które są związane z zaburzeniami myślenia, czego wynikiem jest schizofazja (E. M. Minczakiewicz, 1997, s.77).

Owe determinanty wymowy o charakterze wewnątrzpochodnym stanowią podstawę metod badawczych stosowanych dla określenia stanu mowy dziecka.

Podobne prace

Do góry