Ocena brak

Epikureizm, Stoicyzm

Autor /dezerter Dodano /14.04.2011

W języku potocznym istnieje zwrot „stoicki spokój”  - tak określamy postawę równowagi zachowywaną nawet wobec przeciwności losu. To określenie wywodzi się z systemu filozofii stoickiej. Filozofia stoicka została zapoczątkowana w III w. p.n.e.  w Atenach przez Zenona z Kition. Stoicy byli materialistami i  racjonalistami: uznawali tylko jeden byt - materię, i poznanie rozumowe. Najbardziej jednak rozwinęli myśl etyczną, przejmując od

Sokratesa przekonanie o łączności szczęścia, cnoty i rozumu. Najwyższym dobrem jest cnota, ona zapewnia  szczęście.  Aby je osiągnąć, trzeba uniezależnić się od okoliczności zewnętrznych, zapanować nad sobą, wyrzec się dóbr przemijających. Żyć cnotliwie znaczy żyć zgodnie z naturą. Natura jest rozumna, harmonijna, boska. Naturę człowieka stanowią nie namiętności (te są źródłem zła), lecz rozum. Życie cnotliwe jest zatem zgodne z  naturą,  z  życiem wolnym. Ideałem stoików był mędrzec - człowiek rozumny, szczęśliwy, wolny, bogaty, bo mający rzeczy najcenniejsze.

Mędrzec ceni  tylko cnotę, potępia zło i jest obojętny wobec dóbr nietrwałych: bogactwa, siły, urody, zaszczytów. Dzięki temu jest niezależny i wolny. Filozofię stoicką cechowała surowa powaga, trzeźwość, rygoryzm. Była to jednak  filozofia  optymistyczna:  głosiła  wiarę  w człowieka, w możliwość osiągnięcia cnoty, a więc szczęścia.  Pojęcie wolności wewnętrznej człowieka jest kluczowym  pojęciem  etyki stoików. Seneka i Marek Aureliusz należą do młodszej  szkoły  stoickiej. Odbiegli oni od pierwotnego materializmu, ograniczyli  filozofię stoicką do etyki i mądrości życiowej. Wywarli duży wpływ  na rozwój myśli chrześcijańskiej. Ich  pisma  trafiały  do  szerokich rzesz odbiorców, filozofia stawała się w ich ujęciu podporą w  życiu. 

Filozofia epikurejska głosiła, że  najwyższym  dobrem  jest szczęście, którego źródłem są zwłaszcza przyjemności natury duchowej; przyjemność (dobro najwyższe) prowadzi do szczęścia  (najwyższego celu), a jego warunkiem wystarczającym  jest  brak  cierpień (ataraksja); człowiek sam jest odpowiedzialny za swoje  szczęście, a żyjemy po to, by ciągle dążyć do szczęścia;  ponadto  epikureizm zakładał istnienie tylko materialnego świata i dóbr doczesnych Epikur (341-270 r. p.n.e.) - filozof grecki; przedstawiciel starożytnego materializmu, kontynuator atomistyki Demokryta 

Podobne prace

Do góry