Ocena brak

EPIGRAFIA CHRZEŚCIJAŃSKA

Autor /Agrypin Dodano /18.09.2012

(gr. epigrafein wyryć, napisać), nauka zajmująca się odczytywaniem i interpretacją wczesnochrześcijańskich -» inskrypcji ; wyodrębniła się w XIX w. z nauki o starożytności jako nauka pomocnicza -> archeologii chrześcijańskiej.

Autorzy klasycznych ujęć podręcznikowych e.ch. (E. Le Blant, S. Scaglia, O. Marucchi, R. Aigrain, K.M. Kaufmann, F. Grossi Gondi, P. Testini) zajmują się głównie hist, aspektem instytucjonalnego, doktrynalnego i kultowego rozwoju -* chrześcijaństwa; słabo uwzględniają analizę materiału dokumentacyjnego oraz odrębności inskrypcji łac. i gr.; niedostatecznie opisują socjoekonom. i psychol. uwarunkowania i zmiany wspólnot chrześcijańskich.

Autorzy nowszych opracowań (L. Robert, G. Susini, A. Calderini, P. Wuilleumier, H. Temporini), uwzględniając podstawową rolę epigrafii w badaniach historii mikro-ekon., socjalnej, religii lud., życia codziennego, rozwoju kulturalnego poszczególnych miejscowości i regionów, onomastyki i biometrii, doprowadzili do przekształcenia statusu epigrafii jako nauki pomocniczej w podstawową naukę badań hist.; 4/5 inskrypcji chrzęść, to napisy nagrobne, w większości odnoszące się do średniej klasy społ., związanej z cywilizacją miejską;

otwierają one nauce dostęp do grup społ., o których przekazy lit. na ogół milczą; ze względu na lapidarność formy słownej związanej z kosztem materiału nośnego, rycia i szczupłością przestrzeni oraz niezniszczalność treści utrwalonej na kamieniu inskrypcje mają charakter zabytków, w których styl formuł werbalnych i mowa figuratywna są odbiciem tradycji lokalnej i regionalnej, związanej z określoną epoką hist., oraz świadectwem nakładania się w świadomości zbiorowej treści związanych z chrześcijaństwem (nadzieje eschatol., wyznania wiary, modlitwy).

W e.ch. przejęto formę z epigrafii przedchrześc. oraz częściowo zaadaptowano występujące w niej treści.

 

E. Le Blant, Manuel d'éplgraphte chrétienne d'après les marbres de la Gaule, P 1896; S. Scaglia, Nottones archaeologlae christlanae disciplinis theologicis et llturgicis coordinatae II 1, R 1909; L. Jalabert, DAFC I 14041457; O. Marucchi, Epigrafia cristiana. Trattato elementare. Mi 1910; R. Aigrain, Manuel d'éplgraphte chrétienne I. Inscriptions latines II. Inscriptions grecques, P 191213; S. Bour, DThC V 300358; CM. Kaufmann, Handbuch der altchristlichen Epigraphik, Fr 1917; F. Grossi Gondi, Trattato di epigrafia cristiana latina e greca del mondo romano occidentale, R 1920,19682; A. Ferma, ECat V 429440; P. Testini, Archeologia cristiana. Nozioni generali dalle origini alla fine del secolo VI. R 1958; L. Robert, Eplgraphle, w: L'histoire et ses méthodes, P 1961,453497; G. Susini, Il lapicida romano. Introduzione all'epigrafia latina. Boi 1966,1968'; A. Calderini, Epigrafia, Tn 1974, 243244; P. Wuilleumier, La contribution de l'épigraphle latine à la connaissance de la civilisation romaine, w: Aufstieg und Niedergang der römischen Welt, B 1974, II 1, 790-795.

Podobne prace

Do góry