Ocena brak

Energia wiatru

Autor /Tabor Dodano /31.01.2012

Już od VI wieku naszej ery Persowie mełli ziar­no, używając młynów wiatrowych, czyli wia­traków. W przeciwieństwie do konstrukcji, które rozpowszechniły się w Europie, perskie wia­traki miały skrzydła poruszające się w płaszczyź­nie poziomej na pionowym wale. Dolny koniec wału przytwierdzony był do kamienia młyńskie­go, który rozcierał ziarno na mąkę.
Wczesne wiatraki europejskie były wiatrakami obrotowymi, czyli kozłowymi. Ustawienie takie­go wiatraka można było zmieniać stosownie do kierunku wiatru. Skrzydła poruszały się w płasz­czyźnie niemal pionowej, a konstrukcja wiatraka była osadzona na centralnym słupie. Z tyłu wysta­wał długi drąg. Gdy zmieniał się kierunek wiatru, młynarz za pomocą tego drąga obracał wiatrak tak, aby znów łopaty skierowane były do wiatru.
W ciągu wielu lat pomysłowi młynarze wymy­ślili sposoby wykorzystania energii wiatru także do innych celów. Na przykład, dzięki systemowi przemyślnych przekładni, wiatrak podnosił worki z ziarnem. Holendrzy zaczęli używać wiatraków do osuszania terenów nadmorskich. Jeden z ich systemów składał się z wiatraka, który napędzał urządzenie przypominające koło wodne, wypom­powujące wodę z nisko położonych terenów. Po­mimo wszystkich zalet, wiatraki miały poważne wady. Ich działanie było uzależnione od pogody, więc w dni bezwietrzne i takie, gdy wiatr był bar­dzo silny wiatraki nie mogły pracować.

Podobne prace

Do góry