Ocena brak

Emocje w sporcie

Autor /Ziemek Dodano /29.06.2011

Emocje jakie występują w sporcie możemy podzielić na trzy etapy. Pierwszy jest to etap emocji przedstartowych. Badając przebieg napięcia emocjonalnego, związanego z udziałem w rywalizacji sportowej stwierdzono, że proces emocjonalny rozpoczyna się w momencie uświadomienia sobie uczestnictwa w określonych zawodach. Osiąga on jednak na początku jedynie niski lub średni poziom i wzrasta wraz ze zbliżającym się terminem startu [Gracz 2000]. Głównymi czynnikami potęgującymi przeżywanie emocji są:

Skala zawodów

Zadania

Skład uczestników

Doświadczenie zawodnika

Poziom wytrenowania zawodnika

Indywidualne cech sportowca

Jedną z najstarszych klasyfikacji, która obejmuje rodzaje, przejawy, stopień nasilenia, zakres i przebieg stanów emocjonalnych w sporcie jest charakterystyka podana przez A. Puniego Zawiera ona podział przedstartowych stanów sportowca (określanych jako gorączkę startową)

1. Stan gotowości startowej- najbardziej pozytywny stan przedstartowy

2. stan właściwej „gorączki startowej”

3. stan apatii startowej

Równocześnie trzeba zaznaczyć że rodzaj przedstartowego stanu nie jest czymś stałym i zmienia się w zależności od różnych warunków i czynników.

Kolejnym etapem jest etap emocji w trakcie startu. Przystępując do analizy procesów emocjonalnych występujących już podczas trwania rywalizacji sportowej, stwierdzić należy, że w znacznym stopniu ich przebieg będzie uwarunkowany stopniem pobudzenia emocjonalnego, jaki osiągną sportowiec przed startem. Cechą charakterystyczną dla omawianych emocji jest to, że ich intensywność wyraźnie spada z chwilą rozpoczęcia startu. Efekt ten jest spowodowany m.in. rozpoczęciem aktu ruchowego uwalniającego blokadę emocjonalną. Procesy emocjonalne przebiegające podczas startu w wielogodzinnych turniejach wykazują także specyficzne wahania. Stawia się tu najczęściej wysokie wymagania co do niezawodności sportowca, zakładając równocześnie istnienie naturalnych spadków efektywności działania, które splatają się z okresami niezawodnego uczestnictwa w rywalizacji. Takie spadki można traktować jako „odmowę” układu nerwowego, w szerokim sensie tego pojęcia. Przy czym odmowa ta ma przejściowy charakter i jest naturalną reakcją adaptacyjną układu nerwowego.

Emocje postartowe. Zakończenie rywalizacji sportowej jest kolejną sytuacją, w której występują specyficzne stany emocjonalne. Zawodnik podejmujący rywalizację w głębi duszy liczy na odniesienie sukcesu. W zależności od uzyskanego rezultatu zawodnik ma poczucie sukcesu bądź niepowodzenia. Przy czym w jednej sytuacji zajęcie przez zawodnika nawet odległego miejsca może być przez niego postrzegane jako sukces, w innej zajęcie miejsca „na pudle” lecz nie pierwszego, może być odebrane jako porażka. Dla przebiegu emocji postartowych ważne jest również przeświadczenie zawodnika o stopniu wykorzystania posiadanej sprawności, mówiąc prościej zawodnik musi czuć czy dał z siebie wszystko, czy też nie. Wynik osiągnięty w zawodach może być dla zawodnika wynikiem oznaczającym euforyczną radość lub całkowitą dezaprobatę, można więc powiedzieć, że sposób odbioru wyniku sportowego przybiera cechy jednostronnej skrajności.

Odczytywanie wiadomości które kryją się za emocjami to niezbędna umiejętność każdego sportowca. Nie jest to łatwe ponieważ emocje z pozoru mogą wydawać się nieracjonalne, dziwne i niemożliwe do odczytania. Niezależnie od tego jak trudne może być to zadanie, nauczenie się odczytywania sygnałów emocjonalnych jest podstawą zrozumienia samego siebie.

Podobne prace

Do góry