Ocena brak

Emisja papierów dłużnych i papierów wartościowych

Autor /mocher Dodano /24.03.2011

Obligacja jest dokumentem, w którym emitent potwierdza zaciągnięcie pożyczki w określonej wysokości i zobowiązuje się do jej zwrotu w podanym terminie oraz do zapłaty odsetek posiadaczowi takiego dokumentu, zgodnie z ustalonymi z góry zasadami. Posiadacze obligacji w przeciwieństwie do posiadaczy akcji nie są właścicielami firmy.

Kupując obligacje danego przedsiębiorstwa udzielamy mu długoterminowej pożyczki zabezpieczonej aktywami przedsiębiorstwa. W przypadku jeżeli dane przedsiębiorstwo nie dotrzyma warunków spłaty zaciągniętego długu można zażądać wtedy specjalnych praw jak np.: prawa głosu w zgromadzeniu akcjonariuszy. Stosowanie emisji obligacji jako źródła finansowania zewnętrznego jest uzależnione od korzyści wynikających z prawa podatkowego oraz od możliwości zastosowania źródeł alternatywnych.

Z punktu widzenia funkcji gospodarczych obligacje stanowią instrument umożliwiający czasowe korzystanie przez emitenta z funduszy długoterminowych, nie pochodzących z źródeł bankowych, ale o charakterze zewnętrznym. Tym samym często źródło to uważa się za alternatywę do środków pozyskanych w wyniku zaciągania kredytów i pożyczek bankowych. Posiadacze obligacji obarczeni są wyjątkowo małym ryzykiem lokat swoich środków finansowych, jest to pewny sposób lokowania wolnych funduszy na ściśle określony czas, a dochód jest z góry określony niezależnie od korzyści osiągniętych przez emitenta.

Dlatego jednak lokowanie w obligacje wolnych środków finansowych przynosi małe korzyści ze względu na duże bezpieczeństwo finansowe. Jednocześnie dla emitenta jest to instrument, dzięki któremu może on zaciągać pożyczkę jednocześnie u wielu wierzycieli, często pożyczki te mają charakter długoterminowy. Akwizycja pożyczek za pośrednictwem obligacji może być w praktyce dostępna dla firm cieszących się odpowiednią renomą i solidnością płatniczą. Dotyczy to zwłaszcza emisji publicznej obligacji kierowanej do masowego odbiorcy, dla którego decydujące znaczenie ma pozycja i opinia o firmie, jaką cieszy się w szerszych kręgach ludności.

Stopa oprocentowania pożyczek obligatoryjnych jest często wyższa od bankowej, dość kosztowny jest również system emisji i obsługi obligacji (wypłata odsetek znacznej rzeszy posiadaczy tych walorów, wykupywanie obligacji w miarę upływu odpowiednich terminów) pomimo wysokich kosztów pożyczki w formie emisji obligacji stanowią jedno z najbardziej stabilnych źródeł pozyskiwania obcych kapitałów. Poprzez taką formę zaciąga się pożyczki nawet na 20 - 30 lat, czego nie oferują banki. Jeśli emitent bez zakłóceń wywiązuje się z emisji obligacji poprzez regulowanie odsetek i spłaty kapitału, to może on samodzielnie dysponować pożyczonym kapitałem zgodnie z przeznaczeniem określonym w prospekcie emisyjny.

Szczególnie korzystną formą pozyskiwania pożyczek w przypadku spółki akcyjnej jest emisja obligacji upoważniających posiadacza do zmiany po pewnym czasie na akcje według z góry ustalonej ceny lub dającej pierwszeństwo do nabycia określonej ilości akcji z nowej emisji. Dzięki tym przywilejom nabywcy obligacji decydują się często na niższe odsetki od przysługujących im przy zwykłych obligacjach. Jednocześnie emitent ma mniejszy problem w przypadku spadku rentowności z wypłatą odsetek. Zasady emisji obligacji w prawi polskim reguluje ustawa z o obligacjach. Postanowienia ustawy w sposób szczególny sytuują emisje obligacji w rzeczywistości gospodarczej.

Nie tylko wskazują kto i na jakich warunkach może być emitentem obligacji, lecz regulują szereg wymogów związanych z interesami emitenta i nabywcy obligacji. Obligacja musi odpowiadać wymogą określonym przez prawo. Powinny one zawierać informacje: nazwa obligacji i cel jej wyemitowania, podstawę prawną emisji, nazwę emitenta, wartość nominalną, numer obligacji oraz numer serii, wysokość oprocentowania, warunki wykupu, terminy wypłaty oprocentowania, treść dodatkowych świadczeń wobec wierzyciela, zakres i formę zabezpieczenia albo informację o jej braku, miejsce i datę wystawienia oraz nabycia. Część druga dotyczy: informacji o harmonogramie spłaty obligacji. Część trzecia dotyczy: arkusza kuponowego oprocentowania i wykupu jeżeli przewidują to warunki emisji.

Przedsiębiorstwo emitujące obligacje może wybrać dla siebie wariant najbardziej korzystny, a ma do wyboru: obligacje imienne lub na okaziciela - gdy emitent chce ograniczyć możliwość zbywania obligacji; obligacje o stałym bądź zmiennym oprocentowaniu - ze zróżnicowaniem bądź nie oprocentowania dla różnych okresów czasu; obligacje podzielone ze względu na czas wykupu - krótkoterminowe, średnioterminowe, długoterminowe; obligacje zabezpieczone lub niezabezpieczone. Ustawa o obligacjach daje dość duże możliwości dostosowania emisji do potrzeb spółki, przy uwzględnianiu charakteru i oczekiwań potencjalnych obligatariuszy. Jednak nie jest to źródło ogólnodostępne ze względu na surowe wymagania stawiane przed emitentem.

Przedsiębiorstwa silne finansowo ma w tym wypadku praktycznie nieograniczone możliwości, firmy o słabszej kondycji finansowej pod warunkiem odpowiednich zabezpieczeń, spółki takie nie mogą nie będą mogły organizować w zasadzie dużych emisji, ze względu na rozmiar posiadanego majątku, który jest odzwierciedleniem posiadanego przez spółkę kapitału. Małe emisje mogą natomiast być nieopłacalne ze względu na duże koszty organizacyjne. Obligacje są źródłem, które nie powoduje rozproszenia kapitału w spółce Przedsiębiorstwa podejmujące decyzje o emisji obligacji musi dokonać rachunku zysków i strat, związanych z koniecznością wypełniania szeregu warunków.

Będzie to miało znaczenie głównie wtedy gdy inwestor stanie przed wyborem: emisja obligacji czy kredyt. W przypadku zapotrzebowania na dużą ilość środków emisja obligacji może okazać się bardzo konkurencyjna w stosunku do źródeł bankowych ze względu na limity koncentracji kredytów.Emisja krótkoterminowych papierów dłużnych, stanowi alternatywę dla innych sposobów pozyskania kapitałów ze źródeł zewnętrznych do przedsiębiorstwa, szczególnie dla kredytów bankowych. Na rozwiniętych rynkach finansowych ten instrument finansowania działalności przedsiębiorstw jest bardzo popularny.

Papiery dłużne tego typu pozwalają pozyskiwać kapitał dla potrzeb przedsiębiorstwa, ale również mają one charakter odnawialny w kolejnych emisjach. Stosowanie tej formy pozyskania kapitału ma wiele korzyści dla firm. Przy ich emisji nie jest koniecznością spełnianie wymogów takich jak przy zaciąganiu kredytów bankowych. Jest to sposób finansowania bardzo elastyczny co do okresu płatności oraz stopy procentowej. Przedsiębiorstwo ma do dyspozycji szeroki wybór emitowanych papierów w zależności od czasu ich wykupu.

Emisja krótkoterminowych papierów dłużnych polega na tym, że przedsiębiorstwo w zamian za kwotę niższą od nominału wypłaci pełną kwotę w wyznaczonym terminie. Do podstawowych korzyści dla emitenta przy emisji krótkoterminowych papierów dłużnych należą: obniżenie kosztów pozyskania kapitału w porównaniu z innymi źródłami środków finansowych, szczególnie zaś w porównaniu z kredytem bankowym; dostosowanie napływu środków pieniężnych do wewnętrznych potrzeb przedsiębiorstwa poprzez kolejne emisje; możliwość wcześniejszego wykupu tych papierów na rynku wtórnym; promocja przedsiębiorstwa oraz zwiększenie jej wiarygodności na rynku finansowym. W Polsce to źródło finansowania zaczęło kształtować się na początku lat dziewięćdziesiątych.

Normy prawne dotyczące emisji tychże papierów opierają się na prawie wekslowym, ustawie o obligacjach i Kodeksie Cywilnym. W zależności od agenta emisji polskie przedsiębiorstwa mają do wyboru: bony komercyjne, Komercyjne Weksle Inwestycyjno - Terminowe (KWIT), bony handlowe, bony inwestycyjne. Początkowo na rynku polskim pierwszymi emitentami papierów dłużnych były filie światowych koncernów, oraz spółki giełdowe. Jednak coraz więcej przedsiębiorstw również krajowych jest w stanie pozwolić sobie na posługiwanie się takim instrumentem finansowania własnej działalności bieżącej oraz rozwojowej.

Wybór źródeł pozyskiwania kapitału w dużej mierze zależeć będzie od przyjętego stanowiska danego przedsiębiorstwa wobec ryzyka rynkowego w aspekcie konkurencji jak i oceny własnej pozycji na rynku. Innym punktem spojrzenia na wybór źródeł finansowania może być koszt pozyskania kapitału, który w rozumieniu samego przedsiębiorstwa powinien być niższy niż uzyskane zyski jest to również uzależnione od ustalonej polityki podziału zysku oraz kierunków przeznaczania nadwyżek finansowych.Źródła finansowania możemy odnaleźć w sprawozdaniach o przepływach pieniężnych, natomiast źródła kapitału przedsiębiorstwa można odczytać z bilansu.

Podobne prace

Do góry