Ocena brak

Elementy chrystologii judeochrześcijańskiej

Autor /Horacy Dodano /26.04.2011

Chrześcijaństwo znalazło sie w polu oddziaływania kultury greckiej (która zawładnęła imperium rzymskim) i jej pochodniej kultury hellenistycznej oraz prawa rzymskiego. Ludzie wykształceni tego czasu zostali uformowani pod wpływem filozofii i nauki greckiej oraz wdrażani byli w rytm życia, rzymską praktykę administracyjną i sądową.  

Pierwszą jednakże wersją chrystologii chrześcijańskiej była nie teologia grecka, lecz semicka, judeochrześcijańska. Apostołowie i ich otoczenie byli bowiem  Żydami. Do istotnych dokumentów chrystologii judeochrześcijańskiej należą: pisma Nowego Testamentu oraz apokryfy Nowego Testamentu (np. Ewangelie apokryficzne, Apokalipsa Piotra, List Apostołów).   Apokryfy to pisma, które nie zostały uznane przez Kościół za natchnione i za wiarygodne świadectwo Objawienia. Brak akceptacji ze strony Kościoła wynikał z powodu błędów zawartych w apokryfach, elementu cudowności itp. W związku z tym nie włączono ich do kanonu Pisma Świętego.  

Do teologicznych tekstów judeochrześcijaństwa należy zaliczyć pisma literatury patrystycznej: Naukę Dwunastu Apostołów (Didache) (Syria II w.), List Barnaby  (I. w.), Pasterza Hermasa (Rzym poł. II w.), List św. Klemensa do Koryntian, Listy św. Ignacego z Antiochii (I/II w).  

Chrystologia judeochrześcijańska nie była trwałym zjawiskiem w dziejach. Gminy kościelne zostały szybko zdominowane przez chrześcijan nawróconych z pogaństwa o mentalności hellenistycznej. Poza tym, po roku 70 chrześcijaństwo straciło swe naturalne jerozolimskie zaplecze i środowisko.   

Chrystologia judeochrześcijańska odznacza się swoistą interpretacją Starego Testamentu. Judeochrześcijanie  zastanawiali się nad zstąpieniem Słowa Bożego z nieba na ziemię, nad zstąpieniem Chrystusa do otchłani, nad Jego wstąpieniem po zmartwychwstaniu z powrotem do nieba (…) dwie osoby posłane przez Ojca dla naszego zbawienia jawiły im się jako Aniołowie, postacie tak dobrze znane ze Starego Testamentu, których imię - „anioł” - znaczy w języku greckim „posłany”. Chociaż jednak i Syn i Duch przedstawiani są jako Aniołowie, którzy przychodzą od Boga, to są oni kimś ponad aniołami. W „Pasterzu” Hermasa Syn Boży nazywany jest „Aniołem Chwalebnym”, „Aniołem Wspaniałym”, a Duch Święty - „Aniołem ducha prorockiego”. 

[Andrzej Zuberbier,  O najwcześniejszej teologii. „Gość Niedzielny” nr 40, 2 X 1983.]   Chrystologia judeochrześcijańska rozwijała ulubioną semicką kategorię „anioła” oraz „imienia” odnosząc je do Jezusa Chrystusa.  W wieku II i III - współistniały wątki judeo- i hellenochrześcijańskiej chrystologii. Rozwijała się ona w nurcie ortodoksyjnym bądź heterodoksyjnym (błędnowierczym).   Św. Ireneusz z Lyonu (+ ok. 202) piętnował judeochrześcijan Ebionitów, którzy odrzucili Listy apostolskie, a trzymali się Tory. Nie uznali też bóstwa Jezusa. Akcentowali wybranie Jezusa przez Boga oraz, w związku z tym, znaczenie chrztu w Jordanie.

Podobne prace

Do góry