Ocena brak

EKUMENIZM - EKUMENIZM a MISJE

Autor /Lod Dodano /14.09.2012

Współzależność między misjami a e. rozważano na zjazdach, konferencjach i kongresach -> Międzynarodowej Rady Misyjnej oraz -> Ekumenicznej Rady Kościołów (ERK), zwł. poświęconych sprawom -> misji, a także na Soborze Wat. II w celu usunięcia braku jedności w działaniu utrudniającego -»• ewangelizację.

Już -> Edynburska Światowa Konferencja Misyjna (1910), z uwagi na gorszącą rywalizację między różnymi chrzęść, wspólnotami w zdobywaniu wyznawców dla własnego Kościoła, u-jawniła potrzebę e. w ogóle, a w krajach mis. w szczególności, zgodnie z dokonaną rejonizacją oraz taktyką działania. Na -*• Jerozolimskiej Światowej Konferencji Misyjnej (1928), rozważającej relacje między młodymi a dawnymi Kościołami, postulowano realizację mis. posłannictwa chrzęść, (w zakresie zarówno rei. jak i społ. oraz ekon.) również przez Kościoły lokalne;

Jezus Chrystus jest bowiem sam --- ewangelią, którą każdy Kościół powinien realizować wobec świata jako „niezawodne źródło odnowy społ." przy współpracy Międzynar. Organizacji Pracy oraz Międzynar. Instytutu Badań Społ. w ramach Praktycznego Chrześcijaństwa; na III Świat. Konferencji Mis. (1938) w Tambaram (stan Madras) podkreślono, że młode Kościoły, mimo niskiej liczby wyznawców, są zdolne do ponoszenia odpowiedzialności za działalność ekum. i mis. zgodnie z kryterium doktryny chrzęść;

IV Świat. Konferencja Mis. (1947) w Whitby (k. Toronto, Kanada) stwierdziła, że Kościoły pełniące rolę kierowniczą w walce z nędzą, chorobą, uciskiem i grzechem osiągnęły także postępy w zadaniach mis., i postulowała dalszy rozwój misji należących do Kościołów zach., przy aktywnym udziale Kościołów tubylczych; na V Świat. Konferencji Mis. (1952) w Villingen (BadeniaWirtembergia) zwrócono uwagę na konieczność prowadzenia misji w jedności, jako warunek skutecznego dawania świadectwa, a na VI Świat. Konferencji Mis. (1957-58) w Akrze, dokonując przemyślenia istoty misji w kontekście ekum., zobowiązano Kościoły do ewangelizacji, a nie do zamykania się we własnym środowisku.

Problem współzależności między misjami a e. podejmowano również w działalności komisji -> Praktyczne Chrześcijaństwo (1925 w Sztokholmie, 1937 w Oksfordzie) oraz komisji -* Wiara i Ustrój (1927 w Lozannie, 1937 w Edynburgu).

Zbieżność między misjami a e. ujawniła się w znaczniejszym stopniu w działalności ERK ; -*• Amsterdamskie Zgromadzenie Ogólne ERK (1948) zwróciło uwagę na fakt, iż mis. oddziaływanie Kościoła, którego nieodzownym zadaniem jest głoszenie ewangelii, przy zaangażowaniu i uczestnictwie świeckich w kształtowaniu nowego profilu ludzkości może być osłabiane przez tendencyjny pogląd na chrześcijaństwo jako doktrynę przeszłości; -»• Ewanstońskie Zgromadzenie Ogólne ERK (1954) podkreśliło, że punktem odniesienia ewangelii jest świat i dlatego misje obejmujące całokształt życia nie są wyodrębnioną i przejściową formą działalności Kościoła, lecz stałym posłannictwem ; -> Delhijskie Zgromadzenie Ogólne ERK (1961), na którym nastąpiło zjednoczenie Międzynar. Rady Mis. z ERK w celu usprawnienia realizacji zadań mis. i ekum., zwróciło uwagę na to, że posłannictwo Kościoła wobec świata nie ma charakteru filantropijnego, lecz jest służbą chrzęść czerpiącą siłę z miłości Bożej objawionej w Jezusie Chrystusie. Natomiast -»• Upsalskie Zgromadzenie Ogólne ERK (1968) obradowało nad ukierunkowaniem działalności Kościołów chrzęść, które w twórczym napięciu powinny zespalać 3 normatywne elementy zawarte w pojęciu e. (jedność, misję i odnowę);

stwierdzając, że -»• powszechność, będąca wyrazem jedności, a zarazem darem Ducha Świętego, jak i dziełem do spełnienia przez e. (wezwaniem i przedmiotem zaangażowania), Zgromadzenie to ostrzegło przed pozostawianiem ewangelii w cieniu przesądów oraz narzucaniem in. chrześcijanom własnych zwyczajów czy praktyk i uzależnianiem współpracy i jedności od ich przyjęcia; różnorodność, nieraz uważana za grzech przeciw powszechności, często stanowi prawdziwy wyraz apostolskiego powołania Kościoła; jedność tkwi w Bogu — Stwórcy ludu na swój obraz w Jezusie Chrystusie, odnawiającym ludzkość wg swego wzoru, którą Duch Święty wiedzie drogą mis. i duszpast. (trynitarna wizja misji i e.);

misje zatem są ogólnoświat. zaangażowaniem w sens istnienia człowieka, jego godność, wolność i miłość (materialny aspekt misji), jak również odnową człowieka i wezwaniem do osiągnięcia pełni człowieczeństwa w -> człowieku nowym (duchowy aspekt misji), a ich owocem jest odnalezienie własnego życia w ~> Mistycznym Ciele Chrystusa, w życiu słowa i sakramentów przez służbę i świadectwo; Kościół mis. jest zatem Kościołem dla wszystkich (chrześcijan, niechrześcijan i niewierzących); -»• Nairobijskie Zgromadzenie Ogólne ERK z 1975 podkreśliło, że kryterium wzrostu jedności między Kościołami stanowi przynależność do Chrystusa, uwidoczniona przez udział w jego posłannictwie mis. oraz w solidarności i utożsamianiu się z bezbronnymi i ubogimi w walce o prawdziwe człowieczeństwo.

Wg Soboru Wat. II związek między e. a działalnością mis., wyznaczony umiłowaniem prawdy, miłością chrzęść, pokorą i przestrzeganiem -* hierarchii prawd wiary i wartości (DE 11), umożliwia zachowanie równowagi w działalności mis. i ekum.; misyjny w swej naturze Kościół pielgrzymujący bierze początek, wg planu Ojca, z posłania Syna i Ducha Świętego (DM 2);

tajemnica jedności Kościoła odzwierciedla jedność Trójcy Świętej — jedynego Boga Ojca i Syna w Duchu Świętym w troistości osób (DE 2); skoro Chrystus jest zarówno zasadą jedności (KK 13; DE 2), jak też sprawcą działalności mis. (KK 6; 7; 14), to zasada chrystologiczna przenikająca misje i e., oparta na zbawczej funkcji Chrystusa i jego roli pośrednika, wskazuje na wzajemne powiązania między nimi ; stanowią one jedną funkcję zbawczą, realizującą się odmiennie w procesie społ. aplikowania ewangelii i w dziełach miłości (DE 12);

podczas gdy zbieżność między nimi tkwi w powszechności, to różnica polega na tym, iż racją formalną misji jest fakt -> przynależności do Kościoła powsz., a e. — stopień uczestnictwa w darach chrzęść, jak i wspólne dążenie do ukazywania ich pełni (DM 6; DE 4); Sobór zatem zobowiązał katolików świeckich do mis. współpracy' z in. chrześcijanami i niechrześcijanami (zwł. członkami stowarzyszeń międzynar.), by budowanie społeczności ziemskiej „opierało się zawsze na Panu i ku niemu się kierowało" (DM 41).

 

W. Holsten, WKL 924-933; M.J. Le Guillou, Mission et unité les exigences de la communion, P 1960; Y. Congar, Aspects de l'oecuménisme. Bru 1962; tenże. De la communion des Eglises à une ecclésiologie de l'Eglise universelle, w: L'éplscopat et l'Eglise universelle, P 1962, 227-260; B. Lambert, Le problème oecuménique, P 1962, I 239-293; GÖB I-III (passim); Thils (passim); Zur Sendung der Kirche. Memorial der ökumenischen Bewegung, Mn 1963 ; G. Viatte, Oecuménisme, Tou 1964; R. Laurentin, M.J. Le Guillou, Misja jako temat w eklezjologii, Conc 1-2(1965-66) 226-258; M.J. Le Guillou, Misje przeszkodą czy bodicem e., Conc 1-2(1965-66) 260-267; R. McAfee Brown, The Ecumenical Revolution. An Interpretation of the Catholic-Protestant Dialogue, bmw 1967 (Rewolucja ekumeniczna. Wokół zagadnień katolicko-protestanckiego dialogu, Wwa 1970); X. Seumois, Nowa koncepcja misji, NOK 377-391; Polska Rada Ekumeniczna, Dokumenty IV Zgromadzenia Światowej Rady Kościołów, Wwa 1968; A. Bystry, iE". —• rzeczywistość dynamiczna i ewoluująca, AK 73 (1969) 14-28; S. Turbanski, E. a misje, AK 72(1969) 77-88; K. Karski, Dążenia ekumeniczne we współczesnym świecie, Wwa 1974; J. Althausen, Jedność przez misje?, BE 4(1975) z. 1, 38-47; Bericht aus Nairobi 1975. Ergebnisse, Erlebnisse, Ereignisse, F 1976; V Zgromadzenie Ogólne Światowej Rady Kościołów, Nairobi Kenia 1975. Wybór materiałów, Wwa 1976 (passim); S. Gorczyca, Misje i e. jako zadania wynikające z posłannictwa Kościoła według Soboru Watykańskiego II, Lb 1979 (passim); A. Kurek, Działalność misyjna w kontekście dialogu ekumenicznego. Novum 20(1979) z. 9-10, 118-134; W. Piechota, Misje a e. w świetle doświadczeń Kościołów od Konferencji Misyjnej w Edynburgu t wedlug II Soboru Watykańskiego, Lb 1979 (mpsBKUL); Wspólne podstawy nadziei. Dokumenty Światowej Rady Kościołów (Komisja Wiara i Ustrój w Bangalore - Indie), ŻM 29(1979) z. 8, 128-136.

Podobne prace

Do góry