Ocena brak

Egzogenne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych

Autor /niezapominajka Dodano /18.02.2013

Egzogenne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych jest to odczyn alergiczny na działanie pyłów organicznych na układ odr dechowy; może powodować nieodwracalne zmiany w postaci zwłóknienia płuc.

W pierwszej fazie choroby dochodzi do nacieków złożonych głównie z limfocytów. W wielu przypadkach stwierdzano komórki nabłonkowe razem z komórkami wielojądro-wymi i histiocytami. Liczne były komórki olbrzymie typu Langhansa i typu ciał obcych. Tworzą one guzki podobne do guzków stwierdzanych w sarkoidozie. Powstawanie .zmian ziarninowych wiąże się z obecnością kompleksów antygen-przeciwciało, które wywołują odczyn komórkowy na ciało obce. Być może odgrywa tutaj rolę również odczyn alergiczny typu IV, tj. typu opóźnionego, czy też alternatywna droga aktywacji dopełniać* cza. Dochodzi do zwłóknienia ścian pęcherzyków, zajęcia małych naczyń, zgrubienia ich ścian i zmian zapalnych dookoła naczyń.

Objawy kliniczne. Podobne są we wszystkich chorobach wywołanych pyłami organicznymi. Rozróżnia się objawy ostre i przewlekłe. Objawy ostre cechuje gwałtowny napad gorączki, duszności i kaszlu. Badania czynnościowe układu oddechowego wykazują obniżenie pojemności wydechowej jedno-sekundowej (FEVj). Objawy te występują w 6—8 h po zetknięciu się z pyłem i ustępują  po kilku godzinach. U podstawy płuc stwierdza się trzeszczenia. Objawy są zwykle gwałtowne, jeśli ekspozycja jest masywna i odbywa się z przerwami. Jeśli zawartość pyłów w powietrzu jest mniejsza, objawy chorobowe pojawiają się skrycie i chory odczuwa powoli narastającą duszność.

Przebieg. Przebieg choroby jest zwykle przewlekły i prowadzi do zwłóknienia płuc, niewydolności oddechowej i serca płucnego. Dochodzi do zaburzeń oddechowych typu restrykcyjnego. Liczba oddechów jest zwiększona. Badania wykazują zmniejszenie pojemności życiowej, zmniejszenie podatności płuc. Prawidłowe są wartości ciśnienia parcjalnego tlenu we krwi, lecz może ono ulec obniżeniu po wysiłku; prawidłowe lub obniżone jest ciśnienie parcjalne C02. W dalszym przebiegu ciśnienie parcjalne tlenu ulega obniżeniu już w spoczynku, zmniejszeniu ulega pojemność dyfuzyjna i podatność płuc. Przyczyną zgonu jest niewydolność krążenia lub dołączające się zakażenia układu oddechowego.

Rozpoznanie. Rozpoznanie opiera się na wywiadzie wskazującym na styczność z pyłami organicznymi, ,na ostre epizody choroby w okresie stykania się z pyłami lub podstępnie narastającą niewydolność oddechową.

Pomocny w rozpoznaniu jest dodatni odczyn precypitacji surowicy chorego z antygenem otrzymanym z pyłu, na który narażony był chory, dodatni' odczyn śródskórny typu natychmiastowego i typu późnego, tj. typu Arthusa.

Egzogenne alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych należy różnicować z innymi chorobami prowadzącymi do zwłóknienia płuc, przede wszystkim z endogennym zapaleniem pęcherzyków płucnych, ze zwłóknieniem w przebiegu sarkoidozy, z chorobami zawodowymi. Od samoistnego zwłókniającego zapalenia pęcherzyków płucnych różni się obecnością ekspozycji na pyły, okresami nasilania się objawów klinicznych w związku z ekspozycją na pyły, wolniejszym ¡przebiegiem choroby. Dodatnie są odczyny precypitacji z antygenami z pyłów organicznych, odmienne są zmiany patomorfologicz-ne, zwłaszcza w pierwszym okresie choroby.

Leczenie. Polega przede wszystkim na usunięciu chorego ze środowiska zanieczyszczonego pyłami. Najlepszym leczeniem jest stosowanie glikokortykoidów w ciągu kilkunastu miesięcy, przy czym poprawę można uzyskać w początkowym okresie choroby. Jeśli dojdzie do zwłóknienia płuc, to wówczas leczenie nie daje rezultatu.

 

Podobne prace

Do góry