Ocena brak

EGIPT - walki 1940-41

Autor /kolo Dodano /23.02.2011

W dniu wybuchu II wojny świato­wej do Egiptu wkroczyły wojska brytyjskie. Podstawę prawną do ta­kiego kroku dawał traktat egipsko-brytyjski z sierpnia 1936 r. stano­wiący (art. 7), że w przypadku woj­ny władze „udostępnią wszelkie obiekty... a zwłaszcza porty, lotni­ska, środki komunikacji".

Działanie rządu brytyjskiego było uzasadnio­ne zagrożeniem ze strony Włochów, którzy w Libii pod rozkazami marsz. Rodolfo *Grazianiego mieli ok. 236 tys. żołnierzy i ponad 300 samolotów bojowych. Włoska 10 armia zajęła stanowiska na pograni­czu Egiptu, a 5 armia na pograniczu z Tunezją. Po zawieszeniu broni we Francji 22 czerwca 1940 r. Benito *Mussolini rozkazał uderzyć na Egipt. 13 września 1940 r. Włosi rozpoczęli natarcie i posunęli się o 80 km w głąb Egiptu bronionego jedynie przez 36 tys. żołnierzy bry­tyjskich oraz okręty Floty Śród­ziemnomorskiej i samoloty RAF. Dowódca lądowych sił brytyjskich gen. Archibald *Wavell, początko­wo pozbawiony dostaw sprzętu i po­siłków, prowadził jedynie działania opóźniające.

Włosi doszli do Sidi Barrani, gdzie zatrzymali się i roz­poczęli budowę linii komunikacyj­nych, aby stworzyć warunki do dal­szego natarcia. Brytyjczycy wycofa­li się do *Mersa Matruh i między liniami obu stron powstała strefa ni­czyja o szerokości 130 km. Bezruch na froncie trwał do grudnia 1940 r., gdy gen. Wavell, uprzedzając Wło­chów 9 grudnia rzucił do natarcia 30-tysięczne zgrupowanie (7 dywi­zję pancerną i hinduską (4 dywizję piechoty) dowodzone przez gen. Richarda N. 0'Connora. Pomimo przewagi liczebnej Włochów (80 tys. żołnierzy) Brytyjczycy 10 i 11 grudnia rozbili trzon sił 10 armii włoskiej i wyparli nieprzyjaciela z Egiptu.

Następnie, po zastąpieniu Hindusów przez australijską 6 dywi­zję piechoty, rozwinęli natarcie w Cyrenąjce. 6 stycznia 1941 r. woj­ska australijskie zdobyły twierdzę Bardia i 22 stycznia "Tobruk. Gen. 0'Connor uzyskał zezwolenie na kontynuowanie ofensywy w stronę Benghazi. 7 lutego 1941 r. 7 dywi­zja pancerna dotarła do Beda Fomm, odcinając resztkom włoskiej 10 armii drogę odwrotu i zmuszając je do złożenia broni. Brytyjskie od­działy dotarły do el Aghejla na po­graniczu Cyrenajki i Trypolitanii. W ten sposób Brytyjczycy przesu­nęli swoje pozycje o 800 km na za­chód, stwarzając warunki do zajęcia Trypolitanii - ostatniego bastionu Włochów w Afryce Północnej.

Jed­nakże Churchill uznał, że siły sta­cjonujące w tym rejonie będą po­trzebne do wsparcia wojsk w Grecji i 12 lutego 1941 r. poinstruował gen. Wavella o konieczności przy­gotowania oddziałów ekspedycyj­nych do udzielenia pomocy armii greckiej. Tego samego dnia do Afry­ki przybył gen. Erwin *Rommel i zaczęli napływać pierwsi żołnierze *Afrika Korps. W czasie ofensywy (tzw. pierwsza ofensywa brytyjska) Brytyjczycy ponieśli niewielkie straty: 475 za­bitych, 43 zaginionych. Włosi stra­cili 130 tys. żołnierzy (w większości dostali się do niewoli), 845 działi 380 czołgów.

Podobne prace

Do góry