Ocena brak

Egipt - Świątynie nubijskie - Abu Simbel

Autor /Nortug Dodano /07.04.2013

Wielką grupę budowli sakralnych Nowego Państwa tworzą świątynie nubijskie. Duża ich część została wykuta w skale, reszta była konstruowana z ciosów kamiennych.

 Świątynie całkowicie wykute w skale wprowadzono do architektury sakralnej w czasach XVIII dynastii. Mimo, że technika drążenia skał rozwijała się już w czasach archaicznych i doskonale była opanowana w okresie Starego Państwa, stosowano ją aż do czasów XVIII dynastii głównie dla potrzeb architektury grobowej. Pierwsze sanktuarium, całkowicie wykute w skale powstało w czasach królowej Hatszepsut w pobliżu Beni Hassan (takzwany Speos Artemidos). Następnym była kaplica Horemheba w Dżabal as-Silsila, o większych wymiarach, oraz jeszcze obszerniejsza skalna świątynia Seti I w Ar-Radisijja Bahri na Pustyni Wschodniej. Prawdziwego rozmachu nabrało wykuwanie świątyń skalnych dopiero za Ramzesa II. Powstały wtedy liczne świątynie nubijskie, a wśród nich słynne sanktuaria w Abu Sirnbel. Dla uratowania tych zabytków przed zalaniem wodami jeziora Nasena zostały one wycięte ze skał i przeniesione na nowe, bezpieczne miejsce.

Wielka Świątynia w Abu Simbel nie miała pylonów, sama fasada, częściowo wkuta w lico skały, uformowana była w formie pylonu z wspartymi o niego czterema gigantycznymi (blisko 20 m wysokości) posągami władcy siedzącego na tronie. Wejście umieszczono w centralnym punkcie, pomiędzy posągami. Plan samej świątyni jest niemal symetryczny i składa się z dwóch sal o nawach centralnych oddzielonych filarami od bocznych, z sanktuarium poprzedzonego westybulem, i pomieszczeń pomocniczych umieszczonych poprzecznie do osi założenia.

Pierwsza sala (16,46 x 17,68 m) ma podwójny rząd filarów ozyriackich, po cztery w rzędzie. Wykuto je w skale macierzystej. Sala ta odpowiada dziedzińcowi zewnętrznemu w świątyniach typowych i podobnie jak ona-dekorowana jest scenami obrazującymi militarne sukcesy władcy. Druga sala jest mniejsza (10,97 x 7,62 m), ma tylko dwie pary kwadratowych filarów, i odpowiada hypostylowej sali, za którą znajduje się poprzeczny, wąski westybul - sala stołu ofiarnego. Dalej na osi umieszczono głębokie sanktuarium - podobnie jak w innych skalnych świątyniach Ramzesa II stanowiące jednocześnie salę na barkę. Znajduje się tam występ skalny, będący pierwotnie piedestałem dia barki, a za nim, wykute w skale, cztery posągi: trzy boskie i jeden, przedstawiający ubóstwionego króla.

Świątynia, którą wykonano dla uświetnienia jubileuszu trzydziestolecia panowania władcy, została tak usytuowana, że dwukrotnie w ciągu roku (20 października i 20 lutego) promienie wschodzącego słońca sięgały w głąb sanktuarium, oświetlając posągi.

Położona w sąsiedztwie mniejsza świątynia, którą Ramzes II wykuć kazał dla swej małżonki Nefertari i bogini Hathor, fasadę ma ozdobioną sześcioma niszami z posągami króla, królowej i stojących u ich stóp małych posążków książąt.

Akcja ratowania tych świątyń, stanowiących arcydzieła architektury starożytnego Egiptu, stanowi całą epopeję i wspaniały przykład międzynarodowej współpracy przy zabezpieczaniu kulturalnej spuścizny ludzkości.

 

Podobne prace

Do góry