Ocena brak

ECKHART (1260 – 1327)

Autor /Emil12345 Dodano /21.04.2011

SPEKULACJE O BOGU I DUSZY

założenie: Bóg i dusza są złączone

Bóstwo: abstrakcyjne, na wzór neoplatońskiej prajedni (istota Boga, źródło, „dno”, korzeń, podstawa) – wszystkie inne istoty wywodzą się z bóstwa, gdyż bóstwo musi się upowszechniać (proces konieczny, dokonywany bez specjalnego aktu woli), wszelki byt jest natury boskiej (panteistyczne pojmowanie bytu)

[poglądy neoplatońskie – bóstwo to odpowiednik prajedni, podstawowe założenia pozostały bez zmian]

osoby boskie: emanacja bóstwa

dusza ludzka: niektóre jej władze są boskiej natury (są realne – tzw. „dno” jest identyczne z Bogiem), inne – należą do świata stworzonego -> jeżeli dno duszy jest identyczne z Bogiem, to dusza może oglądać Boga (punkt wyjścia dla mistyki)

świat materialny (czasowo – przestrzenny): nicość, niebyt, nie jest boskiej natury (idealistyczne pojmowanie świata materialnego)

wszelki byt jest natury boskiej, bóg jest poza stworzeniem (światem materialnym), bo świat materialny nie jest bytem, nie jest realny

[pogodzenie monizmu emanacyjnego i panteizmu i założeniem, iż Bóg jest poza światem]

neoplatońska jednia, konieczna emanacja, boskość bytu, nierealność świata materialnego, boskość duszy

KONTEMPLACJA BOGA PRZEZ DUSZĘ

założenie: na dnie duszy jest sam Bóg i tam dusza może Go oglądać bezpośrednio (jak samą siebie) -> możliwa jest kontemplacja mistyczna (mistyczne pojmowanie poznania i celu człowieka)

warunki poznania Boga (najdoskonalsze poznanie, bezpośredni ogląd):

  1. odwrócenie się duszy od świata materialnego (rzeczy) i skupienie się na sobie

  2. odwrócenie się duszy od swojej natury i skupienie się na swoim „dnie”

  3. poddanie się duszy działaniu Boga, skoncentrowanie się w sobie i bierność (a nie czynny ogląd i poszukiwanie)

wynik poznania Boga: upodobnienie się duszy do Boga (prawa moralne stają się niepotrzebne – dusza upodabnia się do Boga i sama z siebie dąży ku dobru)

wiedza o zewnętrznym świecie, posiadanie zewnętrznych dóbr i zewnętrzne czyny nie są potrzebne ani do poznania Boga, ani do dobrego postępowania – nie są wartościowe

wewnętrzne skupienie i bierność -> poznanie Boga -> cnota (dążenie do dobra)

Do góry