Ocena brak

Dziki bez czarny

Autor /Honorat1234567 Dodano /13.01.2012

Wygląd: Krzew lub małe drzewo o wysokości 3-7 m z bro-dawkowatą korą o nieprzyjemnym zapachu. Rdzeń w gałęziach czysto biały. Liście naprzeciwległe, niepa-rzystopierzaste zwykle z 5 ja-jowatopodłużnymi, delikatnie ząbkowanymi listkami, osiągającymi długość od 5 do 10 centymetrów. Białe kwiaty z pięciodzielną kolistą koroną, zebrane są w parasolowate podbaldachy, zwykle z 5 promieniami głównymi. Lśniące czarne pestkowce, powszechnie znane jako „jagody dzikiego bzu", mają około 6-8 mm średnicy; zawierają po 3 chrząstkowate pestki.  

Siedlisko: Lasy łęgowe, wilgotne lasy liściaste i mieszane, okrajki lasu, zarośla, żywopłoty i zakrzewienia śródpolne, pastwiska, rumowiska, podwórza. Przede wszystkim na glebach żyznych i próchnicznych; do 1600 m n.p.m.

Rozmieszczenie: Prawie cała Europa; pospolity.

Okres kwitnienia: Czerwiec i lipiec.

Rozmnażanie: Za pomocą nasion. Do rozprzestrzeniania przyczyniają się liczne gatunki ptaków, przede wszystkim drozdy, które nierzadko rozsiewają spożyte w pokarmie pestki także na wieżach i murach, gdzie te niezwykle żywotne rośliny sadowią się i wyrastają.

Owoce: Jagód dzikiego bzu nie powinno się jeść na surowo, mogą one bowiem, szczególnie w stanie niedojrzałym, wywoływać objawy zatrucia. Zebrane na jesieni, w pełni dojrzałe owoce można przerabiać na sok (dobry środek przeczyszczający), przecier (idealny do wieloowocowej marmolady), chłodniki i wina o specyficznym smaku. Dziki bez zawiera znaczne ilości substancji mineralnych i witamin (również witaminy C).

Uwagi ogólne: Kwiatostany dzikiego bzu smaży się w cieście naleśnikowym i płynnym tłuszczu na pyszne ciasteczka. Przepis na str. 163. Zarośla dzikiego bzu dobrze znoszą spaliny i pyły i dlatego uchodzą za „odporne na przemysł". 

Podobne prace

Do góry