Ocena brak

Dzienniki i ich rodzaje

Autor /boguslaw Dodano /08.04.2011

Szczególne miejsce w tradycji dzienników w Polsce zajmuje dziennik dla publiczności Witolda Gombrowicza. Pierwszy fragment „Dziennika” Gom­browicz opublikował na łamach paryskiej „Kultury” w 1953 r., namówiony przez jej redaktora naczelnego J. Giedroycia. Kolejne fragmenty ukazywały się tam aż do śmierci pisarza, czyli do 1969 r.

Gombrowicz stworzył nowy w literaturze polskiej typ dziennika - dzien­nik autokreacyjny, polemiczny (w tym aspekcie także publicystyczny), a na­wet prowokacyjny wobec czytelnika. Posłużył się w nim wieloma stylami, a nawet gatunkami (są tu nie tylko typowe prywatne zapiski, ale także felie­ton, esej, aforyzm, gawęda, pamflet). Najwięcej miejsca poświęcał w swych zapiskach - sobie (słynne „poniedziałek - ja, wtorek - ja... „). Sobie jako ar­tyście, swoim zmaganiom z krytyką, z emigracją polską, z polskością i euro­pejskością. Jako indywidualista i esteta Gombrowicz zmagał się też ciągle z kultem egalitaryzmu, o który oskarżał komunizm, katolicyzm, współcze­sną kulturę masową i naukę. Język „Dziennika” to nieprześcigniony wzór ja­sności i elegancji.

W edycji książkowej „Dziennik” ukazał się po raz pierwszy w latach 1957-1966. Był przemycany do Polski i przedrukowywany w drugim obiegu, stając się biblią polskich kręgów intelektualnych. Pierwsze krajowe oficjalne wyda­nie ukazało się dopiero w roku 1986 i było ocenzurowane ze względu na kry­tyczne wypowiedzi o PRL i ZSRR (zob. także: J. Błoński 1994).

Dziennik Gombrowicza to obowiązkowa lektura kandydata na dzien­nikarza.

Współczesna polska proza wspomnieniowa, której szczególne bogactwo tu przedstawiono, to dla adeptów dziennikarstwa nie tylko cenny materiał poznawczy, ale także źródło inspiracji i wzorów warsztatowych w pisaniu te­kstów polemicznych, pamfletowych, felietonów, sylwetek i esejów.

Podobne prace

Do góry