Ocena brak

Dziedzicznie przeciwtestamentowe

Autor /Klemens88888 Dodano /22.11.2011

Dziedziczenie przeciwtestamentowe miało na celu ograniczenie całkowitej swobody w dysponowaniu prywatnym majątkiem dla ochrony interesów najbliższej rodziny. Dopuszczono możliwość obalenia testamentu i dziedziczenia opartego na zasadach beztestamentowych lub jedynie dopuszczenie do dziedziczenia osób w tym testamencie nie uwzględnionych.

Dawne prawo cywilne nie pozwalało pominąć heredes sui. Dla odebrania im prawa dziedziczenia wymagane było wydziedziczenie (przy czym syn musiał być wydziedziczony imiennie nominatim, reszta heredes sui – ogólnie). Przemilczenie syna powodowało nieważność testamentu, a dziedziczenie następowało beztestamentowo, przemilczenie innych heredes sui pozwalało im na dziedziczenie obok spadkobierców testamentowych (jeżeli dziedziczyli inni heredes sui to pominięci heredes sui dziedziczyli wedle głów; jeżeli dziedziczył obcy extraneus to pominięci otrzymywali łącznie połowę spadku). Edykt pretorski wprowadził dla ważności testamentu wymóg ustanowienia dziedzicami lub wydziedziczenie wszystkich dzieci z unde liberi (z zachowaniem wymogu nominatim dla synów). Nie zachowanie tego warunku dawało pominiętym prawo ubiegania się przez rok o bonorum possessio do części spadku, która przypadłaby im w dziedziczeniu beztestamentowym.

Prawo justyniańskie wprowadziło kolejne zmianyskarga querela inofficiosi testamenti przysługiwała jeśli dziedzic konieczny nic nie dostał, przysługiwało mu jedynie actio ad supplendam legitimam, a testament pozostawał ważny. Zachowek podwyższał do 1/3 części należnej beztestamentowo o ile wynosiła ona co najmniej ¼ całego spadku, w noweli 115 wyliczono dopuszczalne przyczyny wydziedziczenia lub pominięcia, których niezachowanie powodowało nieważność testamentu.

Podobne prace

Do góry