Ocena brak

Dziecko chore na padaczkę — zasady wychowania

Autor /olega Dodano /03.01.2013

dziecko chore na padaczkę — zasady wychowania; zasadniczym celem wy­chowania d. ch. na padaczkę jest ukształtowanie prawidłowej osobo­wości, niedopuszczenie do wystąpięnia dezintegracji społecznej i przygo­towanie dziecka do samodzielnego życia i pracy zawodowej, nawet w niekorzystnej sytuacji dalszego stałego występowania napadów. Główne czyn­niki wpływające na możliwość reali­zacji ww. celów to: czynniki kliniczne (rodzaj i stopień uszkodzenia mózgu, towarzyszące inne zespoły neuro­psychiatryczne, np. upośledzenie umy­słowe, rodzaj napadów, pora i częstość występowania, reakcje nerwicowe, działania uboczne leków) i pozakliniczne (postawy wychowawcze rodziców, otoczenia — głównie nauczycieli, po­ziom wiadomości o padaczce w społe­czeństwie i inne). Im większy jest stopień uszkodzenia mózgu, tym nie-pomyślniej przebiega leczenie i tym trudniej jest osiągnąć założone cele wychowawcze. Należy wówczas dążyć do uzyskania funkcjonowania społecz­nego dziecka na najwyższym, osiągal­nym dla niego poziomie. W większości przypadków padaczki niep o wikłanej główne znaczenie ma poziom wiado­mości o padaczce i wynikające stąd postawy wobec chorego dziecka. Na­leży unikać dwu najczęściej spotyka­nych postaw: nadmiernie opiekuńczej (ograniczania aktywności ruchowej dziecka, nadmiar zakazów i ogra­niczeń, sztuczne ułatwienia życiowe, stosowanie różnych ulg, wykorzysty­wanie choroby w celu osiągnięcia różnych korzyści), jak i postawy od­rzucającej (brak akceptacji w rodzinie, niechęć, wstydzenie się chorego dziec­ka, częste kary). Obie te postawy wpływają ujemnie na kształtowanie się osobowości i charakteru dziecka, mogą powodować powstawanie reakcji nerwicowych i zaburzeń zachowania. Należy ułatwiać dziecku przystosowa­nie się do faktu występowania na­padów, uzyskanie wiary we własne siły, wyrobienie nawyku pracy i prawi­dłowego współżycia w ramach grupy społecznej i osiąganie celów mimo trudności wynikających z choroby. . Bardzo ważny jest dobór właściwego i zawodu, w którym chory mógłby pracować nawet podczas dalszego powtarzania się napadów.

Do góry