Ocena brak

Dziadkowie, rodzice, dzieci - W objęciach rodziców i dziadków

Autor /Horacy123 Dodano /02.07.2011

Człowiek przychodzi na świat wyposażony w różne “narzędzia” nawiązywania kontaktu z otoczeniem, np. w specyficzną wrażliwość na głos, gotowość do reagowania na twarz, zdolność do ssania, płaczu i uśmiechania się, przytulania się i przywierania, zaciskania dłoni na włożonym w nią przedmiocie. Różni ludzie pochylają się nad dzieckiem, uśmiechają, dotykają, biorą na ręce, pokazują świat z coraz to innej perspektywy.

W pierwszych miesiącach najczęściej są to rodzice oraz dziadkowie. To oni zaspokajają podstawowe potrzeby dziecka, uczą je podstawowych umiejętności pozwalających na coraz bardziej samodzielne poczynania; dzięki nim uczy się ono mówić, myśleć, zapamiętywać, nawiązywać kontakty z innymi ludźmi. W miarę jak dorasta, ich miejsce zajmują powoli rówieśnicy i inni dorośli.

W dzieciństwie człowiek zdobywa podstawowe umiejętności niezbędne w życiu. Uczy się chodzić, mówić, nawiązywać kontakty społeczne, poszerza się jego wiedza najpierw o najbliższym otoczeniu, potem o świecie, kształtuje się obraz własnej osoby, budzi samoświadomość. Dziecko opanowuje sztukę pisania, czyli najważniejsze, bo w największym stopniu uniezależniające od pomocy innych ludzi, narzędzie poznawania świata i kontaktowania się z nim. Jednocześnie jednak doświadcza wielu bolesnych sytuacji – bolą wybijające się zęby, boli ciało po kolejnym upadku przy schodzeniu ze schodów, boli oparzona świecą ręka; cierpi, gdy dorośli nie są zadowoleni z postępów w przedszkolu i szkole, nieraz okupionych ogromnym wysiłkiem, czuje się źle, gdy rówieśnicy nie chcą się z nim bawić, gdy krzywdzą je najbliższe osoby, gdy nie ma tych samych zabawek czy ubrań, co koledzy.

Wtedy jego głównymi pocieszycielami, opiekunami i powiernikami najtajniejszych sekretów często stają się dziadkowie. To z nimi zostaje, gdy rodziców kolejny raz wieczorem nie ma w domu, to często z nimi czy u nich spędza wspaniałe wakacje. Jak pisze Erik H. Erikson, w okresie dzieciństwa “dzieci muszą nauczyć się ufać temu, że inni troszczą się o ich podstawowe potrzeby; jeśli opiekunowie odrzucają dziecko lub są niekonsekwentni, dziecko może spostrzegać świat jako niebezpieczny, pełen niegodnych zaufania i niewiarogodnych ludzi; matka lub główny opiekun jest «kluczowym» czynnikiem społecznym w rozwoju dziecka”.

Podobne prace

Do góry