Ocena brak

Dysplazja biodra wrodzona

Autor /olega Dodano /03.01.2013

dysplazja biodra wrodzona; dysplasia coxae congenita; najczęstsza z wad wrodzonych narządu ruchu. Polega na: nieprawidłowym rozwoju stawu biodrowego z niedostatecznym wy­kształceniem panewki (płytkość pa­newki, stromość dachu panewki), opóźnionym rozwoju głowy kości udo­wej, przodoskręceniu szyjki kości udowej. Wczesne objawy dysplazji : -> objaw przeskakiwania (Ortolaniego), ograniczone odwodzenie i rotacja wewnętrzna w stawie bio­drowym, asymetria fałdów udowo-pośladkowych (małe znaczenie diagno­styczne). W miarę wzrostu dziecka nie leczonego dochodzi do stopnio­wego wysuwania się głowy kości udo­wej z panewki, powstaje podwichnięcie lub zwichniecie biodra. Objawy stają się wówczas wyraźniejsze: skrócenie względne kończyny, uwypuklenie oko­licy krętarza większego, ograniczenie odwodzenia uda, nadmierna jego ro­tacja. Kiedy dziecko zaczyna chodzić, pojawia się -> objaw Trendelenburga, w wyniku zbliżenia przyczepów i osła­bienia mięśnia pośladkowego śred­niego, a w wysokich zwichnięciach -> objaw Duchenne'a. W jednostronnym zwichnięciu chód jest utykający, w obustronnym — kaczkowaty (naprzemienne pochylanie się miednicy w jedną stronę, a barków — w prze­ciwną). Leczenie. Istotne znaczenie ma wczesne rozpoznanie i podjęcie leczenia. Podejrzenie wrodzonej d. b. skłania do zalecenia utrzymywania nóżek dziecka w pozycji zgięcia i odwiedzenia w stawach biodrowych. Należy zakładać pieluszki w warstwie grubszej i szerszej oraz przestrzegać szerokiego ustawienia nóżek przy czyn­nościach pielęgnacyjnych (karmienie, noszenie, kąpiel). Bezwzględnie prze­ciwwskazane jest używanie „becików", krępujących nóżki dziecka w wy­proście. W większości przypadków ta­kie proste postępowanie wpływa na prawidłowe wykształcenie głowy kości udowej w panewce i właściwe wy­kształcenie elementów stawu. Jeśli cechy dysplazji utrzymują się lub dziecko zostało zgłoszone do lekarza późno (po 3 miesiącu życia), stosuje się różnego typu rozwiązania w celu .utrzymania ud w zgięciu i odwiedzeniu. Do najczęściej stosowanych aparatów ortopedycznych w Polsce należą: po­duszka Frejki, szyna Koszli, szelki Grucy, w których dziecko może swo­bodnie ruszać kończynami w stawach kolanowych i stopami. Leczenie wro­dzonych zwichnięć wymaga stosowa­nia wyciągu, a nierzadko postępowa­nia operacyjnego. Nastawienie zwich­nięcia najczęściej dokonuje się prze­dłużonym wyciągiem, stopniowo zwiększając zgięcie i odwiedzenie ud. Po nastawieniu — unieruchomienie w opatrunku gipsowym. W razie nie­możności uzyskania repozycji bądź utrzymania cech dysplazji (nadmierne przódoskręcenie, stromość dachu pa­newki) — pomimo leczenia zachowaw­czego — istnieją wskazania do leczenia operacyjnego, np.: osteotomii miedni­cy sposobem Saltera czy Chiariego, osteotomii kości udowej, mających na celu zcentrowanie głowy w panewce, dobre jej pokrycie dachem i ewentualne usunięcie nadmiernego przOdoskręcenia. Po zabiegu operacyjnym zakłada się gipsowy opatrunek biodrowy, z ustawieniem kończyn dolnych w od­wiedzeniu. W okresie unieruchomienia prowadzi się ćwiczenia: oddechowe, kończyn górnych, palców stóp, w miarę możliwości — napinanie mięśni pośladkowych i czworogłowych ud. Po kilku tygodniach usuwa się część biodrową opatrunku gipsowego, co umożliwia naukę siadania, wzmocnie­nie mięśni brzucha, ćwiczenia zgięcia biodra. Po usunięciu opatrunku gipso­wego włącza się ćwiczenia stóp, kolan oraz wspomagane — stawów biodro­wych, początkowo poza przywodze­niem i ruchami rotacyjnymi. Sto­pniowo zwiększa się zakres ruchów, włącza ćwiczenia oporowe. Wskazane jest prowadzenie ćwiczeń w formie zabawowej, co pozwala na odwrócenie uwagi od schorzenia, uatrakcyjnienie ich, nawiązanie lepszego kontaktu z dzieckiem. Naukę chodzenia rozpo­czyna się zwykle w 3—4 miesiące po zabiegu.

Podobne prace

Do góry