Ocena brak

Dyslokacja metalu

Autor /Pasyw Dodano /31.01.2012

Jeżeli siła rozciągająca metal mieści się w grani­cach jego sprężystości, wtedy ciało zwiększa swoje wymiary, jako że jego atomy trochę się od siebie oddalają. Po odjęciu siły, atomy wskakują akrylowa z powrotem na swoje pierwotne pozycje a metal kurczy się. Przy naprężeniach powyżej granicy sprężystości niektóre metale ulegają trwałemu odkształceniu. Ma to miejsce wtedy, kiedy wystę­pują defekty w ich strukturze krystalicznej, zwa­ne dyslokacjami. Niekiedy w sieci krystalicznej brakuje atomu, innym razem jest tam o jeden atom za dużo. Tego typu dyslokacje powstają podczas przejścia kryształu ze stanu płynnego w stan stały, mogą być również wynikiem od­kształceń mechanicznych. Obecność dyslokacji osłabia strukturę metalu, w związku z czym może ona ulec trwałemu odkształceniu pod działaniem mniejszych naprężeń. Naprężenie przewyższają­ce granicę sprężystości powoduje prześlizgiwanie się po sobie warstw atomów. Im więcej dyslokacji w strukturze kryształu, tym łatwiej poddaje się on modelowaniu przy pomocy kucia, walcowa­nia, rozciągania.
Podczas deformacji metalu, dyslokacje prze­mieszczają się przez granice pomiędzy warstwa­mi atomów. Stworzenie przeszkód tym prze­mieszczeniom wzmacnia wytrzymałość metalu.

Podobne prace

Do góry