Ocena brak

Dyrektywa jako akt prawa wtórnego

Autor /Kazik Dodano /22.07.2011

a) nie służy ujednolicaniu, ale harmonizacji (zbliżeniu), pozostawiając margines na pewne nierówności [nie ma odpowiednika w krajowym porządku prawnym]

b) jest obowiązująca co do celu: wyznacza państwom członkowskim jakiś cel, który państwa muszą osiągnąć, przy czym to w jaki sposób ten cel osiągną zależy od nich; jedynym ograniczeniem jest czas jaki przyznaje się państwom na jego realizację – najczęściej są to 2 lata

c) adresowana wyłącznie do państw

d) wymaga wdrożenia do krajowego systemu prawnego, dokonywanego przy pomocy aktu prawa krajowego (aby była wiążąca w Polsce musi by zatwierdzona polską ustawą) – jest to tzw. implementacja (transpozycja); dyrektywę można wdrożyć nie tylko przy pomocy jednej ustawy ale również kilku

e) obywatel najczęściej nie może powoływać się na dyrektywę przed sądem krajowym (generalnie nie jest ona bowiem bezpośrednio skuteczna), ale można się powołać na polską ustawę zatwierdzającą tą dyrektywę (dopiero ustawy krajowe wdrażające dyrektywy stanowią źródło prawa i obowiązku dla krajowych osób prawnych)

f) jeśli dyrektywa nie zostanie na czas wdrożona (nie będzie krajowej implementacji) nie można się na nią powołać

g) do każdej dyrektywy dołączane są załączniki, zazwyczaj istotne dla producentów czy przedsiębiorców, z uwagi na fakt, że doprecyzowują równe, gł. techniczne, kwestie

h) w każdej dyrektywnie – preambuła: ma ułatwiać adresatom zrozumienie treści

- szczegółowe uzasadnienie togo, po co wydany został taki akt prawny (jeśli jest to kiepsko uzasadnione, można ja unieważnić przez ETS)

- konieczność uzasadnienia wynika z zasady subsydiarności, która nakazuje rozwiązywanie pewnych kwestii najpierw na polu prawa krajowego, a dopiero jak to nie działa na polu UE

i) egzekwowana przez Komisje Europejską pod kątem tego czy państwo na czas i prawidłowo ją implementowało

Podobne prace

Do góry