Ocena brak

Dynastia macedońska i odrodzenie potęgi Bizancjum

Autor /Hygin696 Dodano /02.05.2012

 

  • Okres dynastii macedońskiej, zapoczątkowanej przez Bazylego I, to największy rozkwit średniowiecznego Bizancjum. Największa rolę odgrywały tu wojny religijne ze światem islamu.

  • Rozkwit Bizancjum:

  • Bardas: Podczas wojny z emirem Meliteny kazał umieścić na tarczach żołnierzy wizerunki Jana Ewangelisty (862). Jego przejściowe sukcesu otworzyły ofensywę w Cylicji, Mezopotamii i Armenii.

  • Bazyli I: Jego zaciekłe, choć nie zawsze szczęśliwe wojny, umożliwiły Armenii wyzwolenie się spod panowania islamskiego (885).

  • Leon VI Filozof: Nie mógł kontynuować ekspansji w Azji, zagrożony zwycięskimi kampaniami Symeona bułgarskiego, który kilkakrotnie podchodził pod Bizancjum.

  • Konstantyn VII Porfirogeneta: Za jego małoletności Symeon przybrał tytuł cesarza i zażądał poddania się stolicy. Po klęsce pod Anchialos w 917 r. sytuacja stała się dramatyczna. Miasto uratował dowódca floty, Roman Lakapenos.

  • Roman I Lakapenos: Roman Lakapenos po odparciu Bułgarów spod murów stolicy narzucił Konstantynowi VII Porfirogenecie swoje współrządy i ożenił go ze swoją córką. Przejął na siebie ciężar rządzenia.

  • Śmierć Symeona w 927 r. pozwoliła na ponowne ułożenie stosunków z Bułgarią i zwrócenie ekspansji przeciwko Arabom, reprezentowanym teraz przez niezależny emirat ze stolicą w Aleppo. Na tym froncie działali wybitni wodzowie bizantyjscy:

  • Jan Gurgen (Ormianin): zdobył w 927 r. Melitenę, a potem Edessę, włączając do posiadłości bizantyjskich liczne obszary Mezopotamii.

  • Bardas Phokas z synami Nikeforem i Leonem: toczyli zacięte walki w Syrii, zagrażając samemu Aleppo.

  • Nikefor Phokas: zdobył Kretę i zlikwidował tamtejsze siedziby piratów arabskich.

  • Roman II: syn Konstantyna VII Porfirogenety, zmarł w 963 r., pozostawiając dwóch synów:

  • Bazylego

  • Konstantyna.

  • Nikefor II Phokas: Idąc w ślady Lakapenosa, Nikefor Phokas narzucił małoletnim synom Romana II swoją regencję i sam uznał się za współrządzącego. Ożenił się z byłą żoną Romana II i matką Bazylego i Konstantyna, Teofano. Jego intronizacja była wstępem do dalszych zwycięskich kampanii:

  • Zdobycie Cypru

  • Zdobycie miast Cylicji

  • Zdobycie Antiochii

  • Uznanie władztwa Bizancjum na nowo zdobytych terenach przez Aleppo.

Pełne sukcesów panowanie Nikefora II Phokasa zakończyło jego morderstwo w 969 r. przez żonę Teofano. Na tronie zasiadł faworyt cesarzowej, Jan Tzimiskes, Ormianin z rodu Gurgenów. Władzę przejął dopiero, gdy wyparł się udziału w spisku na Nikefora II przed zbulwersowanym ludem Konstantynopola. Zabójców zgładził, a Teofano wygnał.

  • Jan Tzimiskes: Główne swe sukcesy osiągnął na Płw. Bałkańskim, ale kontynuował ofensywę w Azji:

  • Narzucenie zwierzchnictwa emirowi Damaszku

  • Zagrożenie Bagdadowi

  • Dotarcie do miast Galilei (wg legend)

  • Dążenie do odzyskania Ziemi Świętej, a w tym celu miast fenickich: zdobycie Bejrutu, ale cofniecie się z Trypolisu.

Jan Tzimiskes zmarł w 976 r. Po jego śmierci ofensywa bizantyjska w Syrii ustała. Na miejsce drobnych emiratów przeciwko Bizancjum stanął potężny kalif egipski z rodu Fatymidów, który podbił Syrię i Palestynę. Dalsze sukcesy postępowały natomiast na Płw. Bałkańskim.

Podobne prace

Do góry