Ocena brak

DYDONA

Autor /Heliasz Dodano /13.03.2012

Elissa, mit. rz. legendarna córka króla Tyru, która uciekła z Fenicji do płn. Afryki, kiedy jej brat, Pigmalion, król Tyru, zamordował jej męża Sycheusa, aby zagarnąć jego majątek. W Libii król Jarbas ofiarował jej taki obszar ziemi, jaki da się nakryć skórą wołu; Dydona pocięła skórę na tak wąskie pasy, że objęła nimi miejsce, na którym stanęła Byrsa (łac., 'skóra'), akropol Kartaginy.

Wg starszej wersji legendy, opowiedzianej przez Timajosa, Dydona, wierna pamięci zmarłego męża, odpycha natrętne zaloty króla Libii i wreszcie, znękana jego groźbami, rozstaje się z życiem skacząc w płomienie stosu.

Inna wersja legendy, powstała w czasie wojen punickich, cofa ją z IX w. pne. do czasów wojny trojańskiej, sprowadza do Kartaginy Eneasza, który budzi w Dydonie miłość; zob. Eneasz (Eneida, 1-4). Heroidy fikcyjne listy miłosne kochanek z legendarnej przeszłości, dzieło Owidiusza, zawierają list Dydony do Eneasza, w którym przypomina mu wszystko, co dla niego uczyniła, i błaga, aby został u niej.

The Tragedy of Dido tragedia (1594) Christophera Marlowe'a i Thomasa Nasha. Dido and Aeneas opera (Londyn 1689) Henry Purcella, uchodząca za ang. operę narodową. Didone delirante wł., 'w obłędzie', opera (1696) A. Scarlattiego, tekst: A. Franceschi.

Didone abbandonata wł., 'opuszczona', opera (1724) A. Scarlattiego (powtórnie skomponowana), tekst: Piętro Metastasio. Opera (1778) J. Haydna. Trojanie opera (1853-63) Hectora Berlioza. Dido(ne) obraz Mantegny, Londyn, pryw.

Obraz W. Turnera (1814), Londyn. Śmierć Dydony obraz Rubensa (ok. 1637), Paryż, pryw. Obraz J. Reynoldsa, Londyn.

Podobne prace

Do góry