Ocena brak

Dwa procesy oczyszczania ścieków

Autor /Kowal Dodano /31.01.2012

Należy jednak oczyszczać możliwie dużą ilość ście­ków, by nie skazić wód. Oczyszczanie składa się zwykle z dwóch procesów, zwanych oczyszcza­niem wstępnym i zasadniczym. Oczyszczanie wstępne polega na oddzieleniu od cieczy części stałych. W procesie oczyszczania zasadniczego pozostałe w cieczy zanieczyszczenia są usuwane poprzez przyspieszenie naturalnych procesów roz­kładu biologicznego.
Większe kawałki stałe, są oddzielane, gdy ście­ki przepływają przez specjalne kraty lub sita, w których przekątna oczek wynosi około 2,5 cm. Zawarty w ściekach żwir i piasek osadza się, gdy przepływają one przez otwarte kanały zwane pia­skownikami. Oleje i tłuszcze usuwa się w odtłuszczaczu. Ścieki wpływają do zbiornika od dołu, Należy jednak oczyszczać możliwie dużą ilość ście­ków, by nie skazić wód. Oczyszczanie składa się zwykle z dwóch procesów, zwanych oczyszcza­niem wstępnym i zasadniczym. Oczyszczanie wstępne polega na oddzieleniu od cieczy części stałych. W procesie oczyszczania zasadniczego pozostałe w cieczy zanieczyszczenia są usuwane poprzez przyspieszenie naturalnych procesów roz­kładu biologicznego.
Większe kawałki stałe, są oddzielane, gdy ście­ki przepływają przez specjalne kraty lub sita, w których przekątna oczek wynosi około 2,5 cm. Zawarty w ściekach żwir i piasek osadza się, gdy przepływają one przez otwarte kanały zwane pia­skownikami. Oleje i tłuszcze usuwa się w odtłuszczaczu. Ścieki wpływają do zbiornika od dołu, a obracające się po powierzchni ramię zgarnia tłusz­cze i drobne elementy. Ścieki odtłuszczone odpły­wają górą zbiornika do kanału zbiorczego.

Sedymentacja i osad

Drobne części stałe zawieszone w cieczy można odcedzić za pomocą sit. Jednak znacznie częściej stosuje się do tego celu proces zwany sedymenta­cją. Poddawane temu procesowi ścieki pozostawia się w zbiorniku sedymentacyjnym, czyli osadniku, na okres około trzech godzin. W tym czasie zawar­ta w nich zawiesina zdąży opaść na dno. Czasem równolegle prowadzi się proces zwany strącaniem. Do cieczy dodawany jest związek chemiczny, np. siarczek żelaza, rozpoczynający kondensację drob­nych cząstek zawiesiny, które sklejają się ze sobą i następnie spadają na dno.
Powstały w ten sposób osad można suszyć lub poddawać procesom chemicznym, lecz najczęściej jest on poddawany obróbce biologicznej. Surowy osad jest mieszany z osadem już przerobionym, który zawiera odpowiednie mikroorganizmy. Do­biera sieje tak, by żyły na osadzie i żywiły się nim, rozbijając skomplikowane struktury groźnych związków organicznych na prostsze substancje. W procesie tym, zwanym fermentacją, wydziela się metan i inne palne gazy. Można je zbierać i na­pełniać nimi butle, można też spalać je, celem ogrzania osadu i przyspieszenia fermentacji. Cza­sami gazów tych używa się jako paliwa dla niewiel­kiej elektrowni, działającej przy oczyszczalni.
Po oczyszczeniu, osad może być stosowany jako nawóz. Osad nadwyżkowy bywa w niektórych kra­jach wywożony w morze i zatapiany, by służył jako pożywka dla glonów, które są pierwszym ogniwem morskiego łańcucha pokarmowego. Jednak zdarza się, i to nierzadko, że osady zawierają dużo trują­cych metali ciężkich, jak rtęć czy kadm, pocho­dzących ze ścieków przemysłowych. Gdy wchodzą w skład nawozu dla glonów, zatruwają cały n łańcuch pokarmowy, więc coraz częściej praktyki takie są głośno krytykowane.

Oczyszczanie zasadnicze

Po usunięciu osadu pozostałą ciecz poddaje się pro­cesom biologicznym, podobnie jak w przypadku osadu. Bakterie powodują, że większość masy orga­nicznej reaguje z tlenem, produkując związki nie­szkodliwe dla środowiska. Przeprowadza się to na dwa sposoby. W pierwszym, zwanym filtracją, ście­ki reagują ze składającą się z mikroorganizmów warstwą aktywną pokrywającą porowaty materiał, taki jak na przykład węgiel aktywny. Materiał taki ma stosunkowo dużą powierzchnię czynną, na któ­rej może się wytworzyć warstwa aktywna, a więk­sza powierzchnia oznacza większą prędkość i efek­tywność procesu oczyszczania. Warstwa węgla o grubości około 2 metrów jest zwykle ustawicz­nie spryskiwana ściekami, choć stosuje się także czasowe jej zatapianie w zanieczyszczeniach.
Znacznie szerzej stosowana jest jednak druga metoda, w której do dobrze napowietrzonych ście­ków wprowadza się odpowiednie mikroorganizmy. Powietrze wdmuchuje się do komory fermenta­cyjnej przez setki otworów w jej ścianach. Można też napowietrzać ścieki mieszając je nieustannie, tak by powietrze znad powierzchni miało możność przedostania się do objętości cieczy. Proces trwa zwykle od 4 do 10 godzin.

Odprowadzanie oczyszczonych ścieków

W trakcie tego procesu powstaje osad, któremu pozwala się osiąść w osadniku końcowym. Ciecz otrzymana na odpływie jest dostatecznie czysta, by bez ryzyka zanieczyszczenia środowiska można było spuścić ją do rzeki.

Podobne prace

Do góry