Ocena brak

Dwa konteksty rozwoju: wewnętrzny i zewnętrzny

Autor /Horacy123 Dodano /03.07.2011

Analiza tego, co dzieje się w kolejnych fazach życia pokazuje, iż każdy okres życia wnosi swój własny, specyficzny – i ważny – wkład do struktury całego życia. Dotyczy to zarówno niemowlęctwa, które trwa zaledwie rok, środkowego okresu dorosłości zajmującego ok. 30 lat naszego życia, czy późnej dorosłości, która trwa kilka, a czasami nawet kilkanaście lat. W każdym okresie swego życia człowiek podlega działaniu sił ulokowanych na zewnątrz niego czyli w środowisku oraz wewnątrz niego (proces zmian warunkowanych czynnikami biologicznymi). Siły te stale pozostają we wzajemnej ze sobą interakcji. Kompetencje zdobyte w poprzednim okresie życia wpływają na to, w jaki typ kontaktu może wejść jednostka z obiektami w swym najbliższym otoczeniu, z kolei wymagania otoczenia są czynnikiem „wymuszającym” albo dokonanie modyfikacji owych wcześniejszych kompetencji, albo nabycie nowych.

Im człowiek jest młodszy tym bardziej podlega bezpośrednim oddziaływaniom środowiska, w którym żyje, im jest starszy tym większą dysponuje mocą zmiany tego środowiska. W miarę rozwoju wzrastają więc zakres i siła oddziaływania na otoczenie, opanowane zostają nowe, bardziej efektywne sposoby zaspokajania swoich potrzeb i spełniania wymagań otoczenia z jednej strony, ale z drugiej – nowe sposoby zmieniania tego otoczenia i dostosowywania go do swoich planów i zamierzeń. Zatem to, jakimi kompetencjami dysponujemy w każdym okresie swego życia zależy od bogactwa i zróżnicowania naszych wewnętrznych zasobów czyli od jakości wewnętrznego kontekstu rozwoju, ale także od bogactwa i zróżnicowania oraz dostępności zasobów zewnętrznych czyli od jakości kontekstu zewnętrznego – środowiska fizycznego i otoczenia społecznego.

Podobne prace

Do góry