Ocena brak

DUSZPASTERSKA ASYSTENTKA, duszpasterski asystent

Autor /Twardoslawxxx Dodano /06.09.2012

Osoba świecka pracująca zawodowo w duszpasterstwie; podlega jurysdykcji bpa diec., a administracyjnie diec. referentowi do spraw a.d.

Instytucja a.d. rozwinęła się w pocz. XX w. w Niemczech dla zaradzenia potrzebom duszpast. w wyniku kryzysu wywołanego rewolucją przemysłową, a pierwszy ośrodek kształcenia kobiet w tym celu powstał 1928 we Fryburgu Br. (od 1970 a.d. są coraz częściej również mężczyźni); ich zrzeszeniem jest od 1926 Berufsgemeinschaft Katholischer Seelsorgehelferinnen (z siedzibą we Frankfurcie n. Menem), a w diasporze Bonifatiusverein (z siedzibą w Paderborn);

od 1967 Arbeitsgemeinschaft zur Förderung der Berufe der Seelsorgehelferinnen und Katechetinnen in Deutschsprachigen Diözesen (z siedzibą w Moguncji) jest ich organem reprezentującym wobec władz kośc. i świeckich, który dba o prawidłowy rozwój, organizuje spotkania ponaddiec. i działalność wydawniczą (m.in. wyd. 1951-67 we Fryburgu Br. „Die Seelsorgehelferin", a 1969-72 „Zur beruflichen Mitarbeit der Frauen in der Seelsorge" — wydawano 3 razy w roku jako wkładkę do „Lebendige Seelsorge"); ich nomenklatura ulegała w Niemczech stopniowej zmianie (od 1926 Gemeindehelferin, od 1946 Pfarrhelferin, od 1950 Seelsorgehelferin, a od 1975 Gemeindereferentin-Gemeindereferent).

W RFN i NRD działa ok. 4000 osób wykształconych w ośrodkach szkoleniowych i w szkołach wyższych ze specjalizacją w duszpasterstwie i katechezie; istnieją one też w Austrii (seminarium w Wiedniu), Belgii (ośrodek szkolenia w Brukseli) i Brazylii (ośrodek szkolenia w Porto Alegre).
Kształcenie w specjalnych seminariach odbywa się w 6 semestrach; formacja wewn. koncentruje się wokół eucharystii i słowa Bożego (codzienna msza, czytanie Pisma Św., laudesy i nieszpory), miłości wzajemnej (posługi na rzecz zespołu); pogłębianiu kwalifikacji zawodowych służą kursy z zakresu teologii, pedagogiki i socjologii, a życia rei. — różne formy kształtowania duchowości chrzęść, w ramach rozwijającego się pomocników duszpasterskich duszpasterstwa.

A.d. początkowo wykonywała zlecone przez kapłana zadania duszpast., niejako partycypując w hierarchicznym -> apostolacie (III); w nawiązaniu do doktryny Soboru Wat. II zalicza się ją do zespołu electi laici (KK 41), bez których działalności apostolat pasterzy nie byłby pełny (DA 10).

Dotychczasowe funkcje a.d. (głoszenie homilii, rozdzielanie komunii oraz jej roznoszenie chorym i starcom w parafiach bez kapłana, prowadzenie katechezy, nauczanie religii w szkole, opieka nad chorymi) rozgraniczyła 1977 Konferencja Bpów w RFN w Die pastoralen Dienste in der Gemeinde, dzieląc je między 4 grupy świeckich współpracowników kapłana; a.d. powierzyła katechizację młodzieży (III) i '-» dorosłych (III), tworzenie i kierowanie grupami duszpast. wraz z prowadzeniem dla nich nabożeństw, głoszenie kazań na nabożeństwach i mszach w dni powszednie (a sporadycznie także w niedzielę), duszpasterstwo specjalne (zwł. młodzieży i chorych), prowadzenie rozmów duszpast., poradnictwo, nauczanie religii w szkołach średnich i udział w działalności międzypar.; asystentom par. — prowadzenie pracy w grupach duszpast., katechezę sakramentalną -> dzieci (HT) i nauczanie religii w szkołach podstawowych i specjalnych, przygotowywanie nabożeństw dla grup duszpast., duszpasterstwo specjalne (sporadycznie), nawiązywanie kontaktów osobistych z parafianami, odwiedziny domowe, a ponadto współpracę w administracji i w organizacjach par.; pomocnikom par. natomiast prace adm. i biurowe (kancelarię, kartotekę, bibliotekę), działalność wychowawczą wśród młodzieży, a także charytatywną; funkcje sakramentalne, liturg. i kazn. oraz organizowanie grup duszpast. przydzielono stałym -> diakonom.

 

Seelsorge und Seelsorgehilfe, Fr 1924; J. Steffels, Beweggründe und Hochziele der Seelsorgehilfe, Fr 1925; M. Ruckmich, Berufliche Frauenarbeit im Dienst der Seelsorgehilfe, Fr 1928; A. Kuleszo, Pomocnica parafialna. Jej cele, zakres pracy I przymioty osobiste, Pz 1935; W. Wiesen, Die berufliche Mitarbeit der Frau in der Seelsorgehilfe, Fr 1935; M. Ruckmich, Die Helferin in der Seelsorge, Hi 1938; tenże, Bildungsarbeit im Dienste beruflicher Seelsorgehilfe, Fr 1938; A. Fischer, Seelsorgehilfe, Fr 1950, 19532; M. Ruckmich, Die berufliche Mitarbeit der Frau in der kirchlichen Seelsorge, Fr 1950; tenże, Dle berufliche Frauenarbeit innerhalb der kirchlichen Seelsorge, w: Seelsorge zwischen gestern und morgen. Fr 1961, 262-275; W. Wiesen, Im Dienste des göttlichen Hirten. Berufsethische Erwägungen für Seelsorgehelferinnen, Fr 1962; B. Albrecht, Die Seelsorgehelferin. Der Beruf der Seelsorgehelferin nach Ziel und Aufgabe und seine Wirklichkeit, Pa 1963; E. Schüssler, Der vergessene Partner. Grundlagen. Tatsachen und Möglichkeiten der beruflichen Mitarbeit der Frau in der Heilsorge der Kirche, D 1964; K. Schweren, LThK IX 586-587; B. Albrecht, ..Es waren da auch Frauen Zur beruflichen Mitarbeit der Frau Im kirchlichen Dienst, Fr 1967; R. Kreutzberg, Seelsorgehelferin im Dienst am Menschen, Fr 1968; B. Albrecht, Gedanken zum Beruf der Seelsorgehelferin heute. Es 1969; H. Mulka, Die brasilianische Frau im kirchlichen Dienst, Zur beruflichen Mitarbeit der Frau in der Seelsorge 2(1971) 11-14; H. Berg, HPT V 499-500; L. Karrer, Laienthcologin in pastoralen Berufen, Mz 1974; Berufsbild und Selbstverständnis von Laientheologen, Es 1975, 196-198; Z. Pod-lewska, Instytucja pomocnic duszpasterskich w Kościele katolickim krajów języka niemieckiego, Lb 1975 (mpsBKUL); W. Beiz, Vom Dienst und der Erfahrungen eines Laientheologin in einer Klinikgemeinde (Heidelberg), Diak 7(1976) 407-415; G. Biemer, A. Biesinger, Zur Ausbildung von Pastoralreferent, Diak 7(1976) 255-263; M. Gaitmann, Pastoralreferenten -assistenten in der Gemeindepastor al. Diak 7(1976) 52-55; F. Klostermann, Laientheologen und Lalentheologlnen in kirchlichen Berufen, Diak 7(1976) 44-49; H. Müller, Von der Seelsorgehilfe zum pastoralen Dienst. Die Stellung der Seelsorgehelferin Gcmeindereferentin in kirchenrechtlicher Sicht, ThPQ 124(1976) 360-369; L. Karrer, Entwurf einer Theorie der Integration von Laien-Theologen in die pastoralen Aufgabenfelder der Kirche, LebZ 32(1977) z. 3, 36-56; N. Bug, Sechs Jahre Pastoralassistent -referent, LS 29(1978) 56-58; C. Hentschel, Gemeindereferentln, Gemeindereferent. Entwicklungen, Profile,. Abgrenzungen, LS 29(1978) 53-56; H. Kratzl, Laientheologen im pastoralen Einsatz, ThPQ 126(1978) 22-30; E. Britschgi, Seelsorgeasslstentln in einer Bergpfarrei, Diak 10(1979) 120-121; O. Fuchs, Laien in pastoralen Berufen der Kirche, Diak 10 (1979) 221-236; H. Goeke, Einsatzbedingungen und Einsatzfelder für Pastoralassistenten -referenten und Gemeindeassistenten -referenten, Diak 10(1979) 323-329; F. Kerstiens, Integration und Differenzierung der pastoralen Dienste, Diak 10(1979) 270-275; H. Socha, Dle Seelsorgeberufe des Pastoral- und Gemeindereferenten, TThZ 80(1980) 1-34.

Podobne prace

Do góry