Ocena brak

Dusza

Autor /Edward001 Dodano /23.11.2012

Duchowy pierwiastek istot ludzkich, który żyje także po ich śmierci. Zgodnie ze Starym Testamentem nefesz (hebr. “tchnienie życia”) pochodzi od Boga i zanika po śmierci człowieka. Wyrażenie “moje nefesz” może oznaczać tyle, co Ja sam” lub “moja dusza” (Ps 3, 2-3; zob. Mk 8, 34-36). Nowy Testament -podobnie jak Septuaginta - często używa wyrazu psyche (gr. “dusza”) na oznaczenie pier-wiastka życia (Rz 16, 4; Flp 2, 30).

Pod koniec Starego Testamentu język grecki i grecka myśl wprowadziły pojęcie duszy ludzkiej jako czegoś odrębnego od ciała i obdarzonego przez Boga nieśmiertelnością (Mdr 3, 1-9; 9, 15;16, 13). Toteż Nowy Testament wykazuje tu i ówdzie pewien dualizm między ciałem i duszą (Mt 10,28); Łk 16, 22; 23,43; 2 Kor 5, 6-10; Flp 1, 23; 1 P 1, 9), podstawowa jednak jest myśl o istotach ludzkich jako o ciałach ożywionych i przeznaczonych do ostatecznego zmartwychwstania.

Wydaje się, że Tertulian (ok. 160 - ok. 220) pod wpływem stoików był przekonany o cielesności duszy, pod-czas gdy Orygenes (ok. 185 - ok. 254) stanął na drugim krańcu tego układu i twierdził, że nasze dusze nie tylko są duchowe, ale nawet istniały uprzednio. Św. Tomasz z Akwinu (ok. 1225-1274) duszę rozumiał jako formę ciała.

Ten pogląd stał się oficjalną nauką na Soborze w Vienne w roku 1312 (DH 902; ND 405). Przeciw głoszonemu przez Piotra Pompanazziego (1464-1525) neoarystotelizmowi Ojcowie Soboru Laterańskiego V (1513) uczyli, że dusza ludzka jest indywidualna i nieśmiertelna (DH 1440; ND 410).

Zob. animizm, antropologia, arystotelizm, materia i forma, nieśmiertelność, preegzystencja, Sobór w Vienne, stoicyzm, śmierć, vestigia trinitatis, węfrówka dusz, zmartwychwstanie, życie pozagrobowe.

Podobne prace

Do góry