Ocena brak

Duchowieństwa obrządku wschodniego ubiór

Autor /Herminia Dodano /26.10.2012

Szaty liturg. duchownych kościołów obrządku wsch.,
wywodzące się z reprezentacyjnego ubioru późnego
antyku, składają się z prostej, przewiązanej paskiem
tuniki z długimi rękawami (—> sticharion), na którą
kapłani i biskupi zakładają obszerne okrycia wierzchnie: kapłani —> felonion, rodzaj luźnego płaszcza
bez rękawów, biskupi przypominający tunikę —» sakkos.

Niezbędną częścią stroju liturg. i oznaką pozycji
duchownego w hierarchii kość. są długie pasy tkaniny
noszone wokół szyi lub na ramionach: przysługujący
diakonom —> orarion, kapłański —> epitrachelion,
wyróżniający biskupów —> omoforion; uzupełnieniem
lirurg. stroju kapłanów i biskupów są ozdobne mankiety
(-» epimanikia), przytrzymujące rękawy sticharionu;
oznaką godności biskupa w pontyfikalnym
stroju lirurg. jest zawieszany na pasku z prawej strony
czworokąt usztywnionej tkaniny (—» epigonation).

Pozaliturg. codzienny ubiór duchownych stanowi
długa tunika z wąskimi rękawami (podriasnik), zapinana
pod szyją z lewej strony, przewiązana paskiem,
odpowiadająca rzymskokatol. sutannie, zaś ubiór galowy
- wkładana na nią szata wierzchnia: kapłańska
w formie obszernej tuniki z szerokimi rękawami
(riasa), i biskupia w formie płaszcza (—> mandyas).
Ubiór mnichów w kościołach obrządku wsch.
przybiera dwie formy:

1) ubiór mnichów nie mających
wyższych święceń zakonnych, tzw. mała skima,
składa się z długiej, przewiązanej w pasie tuniki
i luźnego prostego płaszcza bez rękawów;

2) wielka
skima - ubiór mnichów mających wyższy stopień
profesji zakonnej, którzy oprócz tuniki i płaszcza noszą
jako oznakę wyższych święceń i ascezy szatę zw.
analabos, składająca się z kaptura i przyszytego do
niego długiego pasa tkaniny zwisającego z przodu,
sięgającego do kolan, na którym podobnie jak na
kapturze, wyhaftowane są krzyże i narzędzia męki
Chrystusa.

Dopełnieniem stroju duchownych w kościele
obrządku wsch. są nakrycia głowy: biskupia lirurg.
—> mitra, noszony przez mnichów i kler świecki, w
czasie liturgii i poza nią —» skuphos, oraz nieliturg. —>
kamilawka i —» kłobuk.
W kościołach obrządku wsch. barwy szat nie zależą
od piastowanej godności; szaty mnichów są ciemnego
koloru, stąd nazywa się ich czerńcami, w odróżnieniu
od kleru świeckiego zw. białym duchowieństwem.

W komentarzach liturg. poszczególnym
elementom ubioru duchownych przypisuje się symbol,
znaczenie.

Podobne prace

Do góry