Ocena brak

Drogi

Autor /Kozak Dodano /31.01.2012

Wiele istotnych zasad współczesnego budownictwa drogowego zostało wprowadzonych jeszcze przez Rzymian, będących naprawdę uzdolnionymi budowni­czymi. Rzymskie drogi miały solidną podbudowę, wydajny drenaż i równą nawierzchnię.
Sieć rzymskich dróg była starannie rozplano­wana, z dogodnie usytuowanymi i dobrze zaopatrzonymi punktami etapowymi na głównych szlakach. Niestety, wraz z upadkiem imperium drogi przestały być należycie konser­wowanego szybko doprowadziło do ich dewasta­cji. Niektóre zniknęły zupełnie, po innych zostały zaledwie nikłe ślady. Jednakże w wielu krajach europejskich osnowę sieci drogowej stanowią drogi używane jeszcze w czasach rzymskich.
W Wielkiej Brytanii budownictwo drogowe rozkwitło w początkach XIX wieku za sprawą szkockich inżynierów Thomasa Telforda i Johna Mc Adama. Telford nadzorował budowę ponad 1600 km dróg i okoto 1200 mostów. McAdam, oprócz intensywnej działalności budowlanej, napi­sał podręcznik budowy dróg. Od jego nazwiska pochodzi angielska nazwa nawierzchni tłucznio­wej smołowanej - tarmacadam lub tarmac (tar -ang. smoła), jako że to on wprowadził tę na­wierzchnię do użytku na szeroką skalę.
Gwałtowny rozwój sieci kolejowej znacznie ograniczył inwestycje drogowe - dobre drogi wy­dawały się być niepotrzebne. Wzrost zaintereso­wania rozwojem systemu połączeń drogowych nastąpił pod koniec XIX stulecia wraz z pojawie­niem się pierwszych samochodów. Wraz ze wzro­stem ich liczby i upowszechnieniem transportu drogowego rosło zapotrzebowanie na stworzenie zupełnie nowego systemu drogowego będącego w stanie sprostać wymaganiom stwarzanym przez wzmożony ruch kołowy. Rozwiązaniem były autostrady, które w państwach zachodniej Europy zaczęły powstawać tuż przed wojną (Niemcy) lub zaraz po niej, w latach 50-tych.

Podobne prace

Do góry